Erkan Özgen

ARTE TV

2010-02-12T13:11:00.000-08:00

Un reportage de Sophie Peyrard
À l'occasion de la saison de la Turquie en France, l'Art Turc passe à l'offensive ! Censeurs, planquez-vous !

Istanbul, ses bateaux, son Bosphore, son pont suspendu, son marché aux poissons, et cette année, petite nouveauté, sa réunion du FMI. Le Fond Monétaire Internationale croyait avoir dégotté la destination idéale pour organiser son sommet le mois dernier. Mais voilà, la capitale économique de la Turquie et 5e mégalopole du monde est également devenue une place forte des Altermondialistes. Deux milles troubles fêtes ont gâché la party des rois de l'économie.
Burak DelierUne rébellion qui agite le monde de l'art contemporain. Depuis quelques temps, sur les murs d'Istanbul fleurit une étrange affiche publicitaire qui vante les qualités d'une veste résistante au tabassage. Son créateur n'est pas Karl Lagerfeld, mais l'artiste turque Burak Delier. La « parkalynch », c'est son nom, est une combinaison anti-lynchage qui permet de manifester en encaissant les coups d'où qu'ils viennent.Burak Delier : "En 2007 en Turquie, en Anatolie, à Istanbul ou à Ankara, dans plein de villes turques, il y a eu des lynchages de gens qui distribuaient des tracts ou qui voulaient donner des conférences de presse. Des gens de gauche ou des Kurdes qui se sont fait tabasser. "À 32 ans, Burak a inventé la première veste anti-coup de matraque et anti-mandale. Pour la vendre il a même créé une entreprise virtuelle et un show room. La provocation vestimentaire, c'est son dada. En 2005, Burak réalise la photo d'une femme portant un niqad aux couleurs du drapeaux européen, sa manière à lui d'interpréter la réticence européenne à intégrer la Turquie dans l'Union. Mais son plus beau coup, c'est ce cliché censuré pris en plein jour devant le garde du palais à Istanbul.
Erkan OzgenLe nationalisme et l'armée omnipotente, c'est aussi la cible d'Erkan Ozgen. Originaire de Diyarbakir, la capitale du Kurdistan turc, ce photographe et vidéaste se définit comme un artiste activiste.Dans la vidéo "Breath", il marche dans les rues désertes de sa ville natale, vidée de ses habitants. Une vision radicale de la négation de la culture kurde par le pouvoir central turc.Né en 71, Erkan ne vit pas de son art : enseignant dans un collège technique, il est aujourd'hui l'invité de la Biennale d’art contemporain d'Istanbul. Dans sa politique d’assimilation, l’Etat turc a imposé une réforme de l'alphabet qui gomme les lettres X, Q et W présentes dans l'alphabet kurde. Dans "eröristAN. 2009", Erkan fait un pied de nez aux censeurs en renversant le M du roi du fast food. Erkan Ozgen : "Voilà comment on peut interpréter mon œuvre. McDonald est un symbole fort de la consommation, mais dans mon pays c’est la langue kurde qui est dévorée. Mais ce qu'on voit ici c'est aussi un repas traditionnel villageois avec de la pastèque et du pain. McDonald symbolise le fast food. Or la consommation est à la fois basée sur la destruction et la production. Et ces deux aspects cohabitent dans cette œuvre."Avec sa série "Adult Games", jeux pour adultes, Ekran fait porter des cagoules à des enfants kurdes. Depuis 84, l'Etat turc livre sa guerre contre les Kurdes, 44000 morts, 3000 villages rasés et des gamins qu'on considère comme des terroristes. Invité en 2008 à participer à une exposition en Espagne, Erkan remarque les immigrés clandestins qui errent aux alentours de Barcelone et se reconnaît dans ces parias. Il les fait jouer dans cette vidéo, marchant au pas militaire.Erkan Ozgen : "Dans ma vidéo "Orijin", il y a une scène où des Noirs Africains crient tous ensemble "heureux celui qui se dit turc". Cette phrase est scandée en Turquie par tous les élèves de l’école primaire au début de chaque journée, donc cinq fois par semaine à 7 heures du matin. Lors de cette déclaration, ils jurent aussi de sacrifier leur propre vie pour la nation turque. Depuis les années 20, ce texte rend malheureux tous les Turcs."
Nilbar GuresDans cette vidéo réalisée en 2006, intitulée "Undressing", l'artiste Nilbar Gures se transforme en momie humaine et se lance dans un strip-tease. À chaque vêtement enlevé, elle égraine le nom de son propriétaire. Attention, tout doit disparaître ! Aujourd'hui installée à Vienne en Autriche, l'artiste turque Nilbar Gures s'est vue offrir une résidence artistique dans sa ville d'origine Istanbul. À coup de collage ou de performance, elle montre des femmes émancipées qui effraient les moustachus stanbouliottes. Dans "Unknown Sports", Nilbar habillée d'une robe de mariée et munie de gants de boxe demande aux passants d'un quartier d'Istanbul de l'aider à se déshabiller.Nilbar Gures : "Quand j’ai posé la question aux femmes "à quel sport identifiez-vous votre combat quotidien dans la vie ?", de nombreuses femmes ont répondu: "la boxe"."
Canan Senol Avec un certain culot, Canan Senol pointe la racine du problème : les religions et leur cortège d'interdits. En 2006, avec "Strange Creature", elle se met en scène dans la genèse supprimant Adam de l'histoire. Dans son travail, Canan revendique le droit de libérer son corps de tout contrôle.Canan Senol : "Dans plusieurs de mes œuvres, je travaille sur la biopolitique. Je définis différents espaces de pouvoir comme la famille, la société, l’état, la religion et je montre comment ces zones de pouvoirs exercent un contrôle sur les corps. J’utilise la métaphore du "panapticon". Le mot "panopticon" n’est pas inconnu des Français, c’est le concept de surveillance par un œil unique, comme dans les prisons. Il s’agit d’une surveillance concrète, comme par exemple par des caméras vidéos dans les rues, par des cartes de crédits qui permettent de suivre à la trace les dépenses de chacun. Mais il peut aussi s’agir d’une surveillance abstraite pour mettre sous contrôle le corps : une surveillance exercée par la société, la famille ou la religion."

Canan Senol présentera "Exemplary" au festival Temps d'Images en Turquie le 24.11.09Dans un pays menacé par le fondamentalisme musulman, Canan Senol expose la nudité que ce soit celle de poupées gonflables ou de poupées Barbies. Une façon de lutter contre ces intégristes qui veulent voiler la sexualité. Dans le film d'animation "Exemplary", Canan revisite les contes des mille et une nuits en y révélant le poids de l'Etat, de la famille et de la religion sur le confinement des corps. Canan Senol : "Si les artistes sont relativement libres en Turquie, c’est que l’art contemporain n’intéresse que l’élite intellectuelle. Je prends plus de risques et les réactions sont plus radicales lorsque je participe à des expositions populaires, ou dans la rue."
BiennaleLa 11éme Biennale d'Istanbula eu lieu du 12 septembre au 08 novembre 2009
Le site officiel
Evénements à venirPerformanceCanan Senol présentera "Exemplary" au festival Temps d'Images en Turquie le 24.11.09La 2ème édition turque de Temps d'Images se teint du 18 au 27 novembre 2009 au Garajistanbul avec une programmation entièrement consacrée au femmes. Concerts, théâtre, danse, performances, workshops, expositions, Skype chats… autant d’occasions de questionner la condition féminine en Orient et en Occident.>> Plus d'informationsLa saison de la Turquie en Francede juillet 2009 à mars 2010>> Le site officielExpositions"Unknown Sports - Indoor Exercises" - Nilbar Güres jusqu'au 29 novembre 2009 Salzburger Kunstverein à Salzburg - AutrichePerformance III - Gender, Politik, soziale Fragen und Intercultural StudiesKatrina Daschner , GRAM , Nilbar Güres , Lena von Lapschina , Tatsumi Orimoto , Katarina Sevic , Milica Tomic , Martha Wilson Verein zur Förderung künstlerischer Fotografie à Vienne - Autriche

Trackssamedi, 21 novembre 2009 à 03:00 Pas de rediffusion (France, 2009, 52mn)ARTE F
Edité le : 19-11-09Dernière mise à jour le : 20-11-09
var rightColumnUri = "/fr/Echappees-culturelles/194,templateId=rightColumn,CmPage=2151232,dossier=104524,CmPart=com.arte-tv.www.html";
var currentContext = "openPrioDossier";

Voir et revoir ARTE

“Next Wave”

2009-11-23T03:29:00.000-08:00

ALMANYA - İSTANBUL MODERN, İLK KEZ KOLEKSİYONUNU AVRUPA’DA SERGİLİYOR
13 Kasım 2009 Cuma DHA
BASIN BÜLTENİDİR.
İstanbul Modern, modern ve çağdaş sanat eserlerinden oluşan koleksiyonunu ilk kez Avrupa'nın en önemli sanat merkezlerinden biri olan Berlin’de sergiliyor.
Berlin-İstanbul 20. Yıl Kardeş Şehir etkinlikleri çerçevesinde planlanan “Next Wave” projesine davet alan İstanbul Modern, yenilenen koleksiyonunu 12 Kasım 2009 – 17 Ocak 2010 tarihleri arasında Berlin’in en önemli sanat mekânlarından biri olan Martin Gropius-Bau’da (www.gropiusbau.de) sergiliyor. “İstanbul Modern-Berlin” adlı sergi, İstanbul Modern’in kalıcı koleksiyon katından seçilen çalışmalardan oluşuyor.
Berlin’in önemli sanat kurumlarından olan Akademie der Künste ile işbirliğiyle gerçekleştirilen sergi sayesinde, ilk kez Türkiye’den modern ve çağdaş kimlikte bir müze koleksiyonu bir Avrupa başkentine taşındı.
Serginin açılışına Türkiye’nin Berlin Büyükelçisi Ahmet Acet, Martin Gropius-Bau’nun Direktörü Gereon Sievernich ve Akademie der Künste’nin Müdürü Klaus Staeck de katıldılar. Büyükelçi Ahmet Acet, açılışta yaptığı konuşmada “Türkiye’nin toplumsal ve kültürel hayatının İstanbul Modern’den önce ve İstanbul Modern’den sonra olarak ikiye ayrıldığını” vurguladı. Martin Gropius-Bau’nun Direktörü Gereon Sievernich ise İstanbul Modern’in Berlin’de koleksiyonuyla Türkiye’nin çağdaş yüzünü temsil etmesinin öneminin altını çizdi
Sergi, modernleşmenin ilk evreleri ile çağdaş sanatın en önemli temsilcilerini bir araya getiriyor. İbrahim Çallı’dan Sarkis’e, Zeki Kocamemi’den Hale Tenger’e, Nejat Melih Devrim’den Gülsün Karamustafa’ya kadar 59 sanatçının 66 eserinin yer aldığı sergi, yüzyıllık modern ve çağdaş sanatımızdan önemli bir kesiti açıklayıcı bilgiler eşliğinde gözler önüne seriyor. (Sergide yer alan sanatçı ve eser listesini ekte bulabilirsiniz.)
Serginin küratörlüklerini İstanbul Modern Sanat Müzesi Şef Küratörü Levent Çalıkoğlu ve Next Wave projesinin şef küratörü Çetin Güzelhan üstleniyor.
Sergi küratörü Levent Çalıkoğlu, sergi açılış konuşmasında İstanbul Modern’in beş yılda, modern ve çağdaş Türk sanatını büyük bir izleyici kitlesiyle buluşturduğunu ve Türkiye’de sanatın kamusal bir tartışma yaratabileceğini kanıtlayan bir müze olduğunu kanıtladığını belirterek, “Türkiye’nin 2000’li yıllardaki sanatsal, sosyal, ekonomik, politik ve kültürel dönüşümünde söz sahibi oldu. Bir kurum olarak güvenilir, uluslararası bir partner olabileceğini ispatladı” dedi.
İstanbul Modern’in beş yıl önce açılırken, Türk sanatçılarını uluslararası ortamda tanıtma gibi sorumluluk almak istediğini anımsatan Levent Çalıkoğlu, bu davetle İstanbul Modern’in koleksiyonunu uluslararası platforma taşıdığını ifade etti. “İstanbul Modern-Berlin” sergisiyle, ilk kez bir müze koleksiyonunun Almanya’ya, başlangıç olarak da Berlin’e taşıdığını vurgulayan Levent Çalıkoğlu, İstanbul Modern’in kalıcı koleksiyonundan yapılan bir seçkiden oluşan serginin Türkiye’deki modern sanatın ilk örneklerinden bugüne katettiği gelişimi seçilmiş örneklerle aktarmaya çalıştığını söyledi: “Yaklaşık 100 yıllık bir zaman dilimini kronolojik bir akışla kimi zaman gruplar ve dönemler, kimi zaman da üsluplar ve karşıt yaklaşımlar ışığında sunan sergi, duvar metinleri ile birlikte bu zaman dilimini Berlinli izleyicilere tanıtmayı amaçlıyor. 59 sanatçının 66 eserini bir araya getiren sergi, bugüne değin Avrupa’da açılan en büyük modern ve çağdaş Türk sanatı sergisi olma özelliğine de sahip.”
Çalıkoğlu, “İstanbul Modern-Berlin”in, tarihsel, politik, kültürel alanlarda köklü bağları bulunan iki ülke için aslında geç kalmış bir sergi olarak değerlendirilebileceğini ancak bu boyutta bir sergi içeriğiyle her iki kültürün birbirine biraz daha yakınlaşıp, yepyeni alışverişlere kapılarını açacağını vurguladı. İstanbul Modern’in Akademie der Künste ile başlattığı işbirliğini sürdürmeyi dilediğini belirten Çalıkoğlu, bu bağlamda 20. Yüzyıl Alman sanatının örneklerinden oluşan benzer bir sergiye ev sahipliği yapma önerisinde bulundu.
İstanbul Modern Yönetim Kurulu Başkanı Oya Eczacıbaşı, İstanbul Modern’in, bugün ülkemizde üretilen sanatın küresel dünyada evrensel bir anlam taşıdığını göstermek ve İstanbul’un uluslararası kimliğine vurgu yapan zengin bir birikimi yansıtmak gibi çok önemli bir misyonu üstlendiğini belirterek, “Beş yıl boyunca Türk sanatının çağdaş sanat ortamıyla ilişkisinin güçlendirilmesi bakımından çok önemli sergiler düzenledik, kurumsal bağlar kurduk, dünya sanatıyla Türk sanatı arasında yaratıcı alışverişi sağlayacak, yerel yaratıcılığı besleyecek ve etkileyecek bir platform oluşturduğumuza inanıyoruz. Sanatsal üretim ve birikimimizi uluslararası boyutlarda paylaşma ve kültürel kimliğimizi dünyaya daha yakından tanıtmak amacıyla, sadece sergilemekle yetinmeyerek ürettiğimiz sergilerimizi yurtdışında çeşitli ülkelere de taşıyoruz” dedi.
Bu yıl da önce Kore’de daha sonra Berlin’de, modern ve çağdaş yapıtlardan oluşan, yenilenen ve gelişen koleksiyonu sergilediklerini söyleyen Eczacıbaşı, “İstanbul Modern-Berlin” sergisi, bugüne dek Avrupa’da açılan en büyük modern ve çağdaş Türk sanatı sergisini olma özelliğini taşıyor” görüşünü dile getirdi.
Oya Eczacıbaşı, İstanbul Modern’in beş yıl boyunca uluslararası kimliğimizi yansıtan, farklı sergilerini Avusturya, İngiltere, İrlanda, Yunanistan, Almanya ve Fransa’ya taşıdığını da anımsattı: “Yurtdışında çeşitli müzeler, sanat kuruluşları ve koleksiyonlarla işbirlikleri oluşturarak, değişik sergilerle görsel sanatlar alanındaki zenginliğimizi uluslararası sanat ortamıyla paylaşıyoruz.”
100 YILLIK ZAMAN DİLİMİNDE 59 SANATÇININ 66 YAPITI
Sergi, İstanbul Modern’in kalıcı koleksiyonundan yapılan seçkiyle Martin-Gropius-Bau’nun tarihî mekânları için yeniden tasarlandı. Yaklaşık 100 yıllık bir zaman dilimini kronolojik bir akışla kimi zaman gruplar ve dönemler, kimi zaman da üsluplar ve karşıt yaklaşımlar ışığında sunan sergi, duvar metinleri ile birlikte bu zaman dilimini Berlinli izleyicilere tanıtmayı amaçlıyor.
Serginin ilk odası, Alman Kültür Tarihçisi Aby Warburg’un bellek teorisini tartışıyor. Siyah bir kübün üzerinde izlenebilecek olan sayısız fotoğraf karesi, her iki ülkenin kültürel mirasını ve bu mirasın birbirleri ile etkileşimlerini düşündürüyor. Ortak imgelerin her iki kültürün tarihsel mirasında nasıl yer değiştirdiğini gösteren bu çalışma sergi için özel olarak tasarlandı.
İkinci odada İbrahim Çallı, Nazmi Ziya, Feyhaman Duran gibi İzlenimci Kuşak sanatçıları ile onların öğrencisi olan Müstakiller ve D Grubu sanatçılarını bir araya getiriyor. Zeki Kocamemi ve Ali Avni Çelebi’nin Münih Hans Hoffman Atölyesi’nde edindikleri kübik-konstrüktivist anlayışın izlerini görünür kılan bu oda, 1950’li yıllara kadar modern sanatın doğum izlerine yer veriyor.
Üçüncü oda, Nejad Melih Devrim, Fahrelnissa Zeid, Selim Turan gibi Paris Okulu içerisinde yer alan sanatçılar ile 1950’li yıllarda İstanbul sanat ortamına soyut sanatı sunan Adnan Çoker, Ferruh Başağa gibi isimleri karşılaştırıyor. Bu çalışmalarda Anadolu kültüründeki motifsel duyarlılık, kaligrafi sanatındaki jestüel ifade, yerel zanaat örneklerindeki renkçi süslemecilik, vitray geleneğindeki incelikli işçilikten etkiler görülebilir.Dördüncü oda, 1960’ların Toplumsal Gerçekçi ressamları ile kişisel bir üslup arayışıyla figür ve peyzaja yönelen ve Paris sanat ortamında üretimde bulunan sanatçıları bir arada sunuyor. Neşet Günal, Nuri İyem, Nedim Günsür’ün karşısında Avni Arbaş ve Adnan Varınca’nın eserleri yer alıyor.
Beşinci odada 1970’li yıllarda kendilerine özgü bir tarz geliştiren dört sanatçıya yer verildi. Burhan Doğançay, soyutlama ağırlıklı resimlerinde geçmişi bugünün popüler kültür diliyle buluşturuyor. Erol Akyavaş, İslam Estetiğine mistik bir yaklaşım sergiliyor. Özdemir Altan, dil ve imgenin anlamlarını sorguluyor. Ömer Uluç, kendine özgü bir figür anlayışı ile modern imgenin anlamlarını araştırıyor.
Altıncı odada 1970’li yıllardan başlayarak figüratif ve anlatımcı bir tarz geliştiren sanatçılar yer alıyor. Mehmet Güleryüz, Komet, Balkan Naci İslimyeli bireyin iç dünyasına yöneliyor. Ergin İnan, bireyin varoluşu ile inanç sistemleri arasındaki konumunu sorguluyor. Yusuf Taktak, anıtsal bir formla soyutlamalara girişiyor. Bedri Baykam, sanatçının 20. Yüzyıl’daki pozisyonunu sorguluyor. İsmet Doğan ise geçmiş ve şimdiki zamanı birbirine bağlayan kolajlar gerçekleştiriyor.
Yedinci odada 1980’lerden itibaren farklı konu ve anlatımlara odaklanmış sanatçılar var. Nil Yalter, göbek dansı eşliğinde vücuduna feminist bir manifesto yazıyor. İnci Eviner, gövde ve kadın bedeni üzerine yoğunlaşıyor. Mustafa Pancar, 1980 sonrasının değişen kent görünümlerine ve inşaat faaliyetlerine yer veriyor. Bubi, kumaşlarla armalar, soyutlamalar gerçekleştiriyor. Canan Tolon, mimari kökenli soyutlamalar boyuyor. Haluk Akakçe, sanatın doğuş mitini animasyon bir videoya dönüştürüyor. İrfan Önürmen, tül malzeme kullanarak figüratif kompozisyonlar kurguluyor.
Sekizinci odada ise Sarkis ile Ramazan Bayrakoğlu’nun çalışmaları var. Sarkis, imzasız anonim kadın figürü resimlerine neonlarla müdahale ediyor. Tarihte kaybolanı bugüne taşıyor. Ramazan Bayrakoğlu ise sinema filmlerinde yan rollerde oynayan, sadece kısa süreliğine ekrana gelen kadın figürlerini görünür kılıyor.
Dokuzuncu odada iki önemli video çalışması sergileniyor. Şener Özmen ve Erkan Özgen’in videosu günümüz sanatçısının ironik yolculuğunu anlatıyor. Cervantes’in Don Kişot ve Sanço Panza kahramanları olarak iki sanatçının Diyarbakır dağlarındaki seyahatini izliyoruz. Tate Modern’e giden yolu bulmaya çalışan sanatçılar sanatın merkezlerine ulaşmanın zorluğunu görünür kılmaya çalışıyor. Hale Tenger ise 1986 yılında 1. Manifesta’da sergilediği işiyle Avrupa-Türkiye sınır ve kültür farklılıklarına ilişkin bir deneyimini aktarıyor. Bir sanatçı ve birey olarak yaşadığı vize ve kültür sorunlarına 1990’lı yıllardan bir cevap bu. Bu sorun şüphesiz bugün de geçerliliğini koruyor.
Son odada ise Ayşe Erkmen’in zıplayan mayınları var. MTV klip ve animasyon dili ile sorunlu ülkelerin kara mayınlarını sorunsallaştıran bu çalışma davetkâr bir görsellik ile tehlikeyi buluşturuyor. Taner Ceylan’ın resminde hem kadın hem de erkek olarak bir figür yer alıyor. Leyla Gediz, “Cenevre Oteli” ile mekân ve bellek sorununu bir araya getiriyor. Pınar Yolaçan, sakatatlardan hazırladığı kıyafetleri kadınlara giydirerek, moda ve kimlik sorununa işaret ediyor. Gülsün Karamustafa ise İstanbul’un en önemli meydanlarından biri olan Taksim Meydanı ile kişisel ve toplumsal bellek arasındaki ilişkiye işaret ediyor. Sanatçı, meydanın tarihi ile kişilerin tarihinin nasıl örtüştüğünü kurgu ve gerçek karışımı görüntülerle işliyor.
SERGİDE YER ALAN SANATÇILAR VE YAPITLARI
Haluk Akakçe, 1970; “Sanatın Doğuşu”
Erol Akyavaş, 1932–1999; “Kalenin Düşüşü”
Özdemir Altan, 1931; “Köpek Gezdirme Alanları Yaygınlaştırma Projesi”
Avni Arbaş, 1919–2003; “Paris Anbervilier”
Hale Asaf, 1905/1906–1938; “Natürmort”
Bedri Baykam, 1957; “Bir Haremim Olsun İsterdim”
Ramazan Bayrakoğlu, 1966; “Alexandra Maria Lara’nın Portresi”
Aliye Berger, 1903–1974; “Oda”, “Brahms Çalışması/Carl Berger Portresi”, “Mutfak Işığı”, “Carl Berger”
Nurullah Berk, 1906–1982; “Uyuyan Güzel”
Sabri Berkel, 1907–1993; “Soyut Kompozisyon”
Semiha Berksoy, 1910–2004; “İsimsiz”, “Zümrüdüanka Portre”
Ferruh Başağa, 1914; “Mavi Soyut”Bubi, 1956; “Kafes”
Cihat Burak, 1915–1994; “O Diyar ki Onda Acayiplikler Olur (Paris Peyzajı)”
Ibrahim Çallı, 1882–1960; “Plajda Kadınlar”
Ali Avni Çelebi, 1904–1933; “Balıkçılar”
Taner Ceylan, 1967; “Beyaz Fonda Alp”
Adnan Çoker, 1927; “Retrospektif II”
Cevat Dereli, 1900–1989; “Tarla Dönüşü”
Nejad Melih Devrim, 1923–1995; “Soyut Kompozisyon”
Ismet Doğan, 1957; “Yazı ve Beden Serisi’nden (Diptik)”
Burhan Doğançay, 1929; “Muhteşem Çağ”
Feyhaman Duran, 1886–1970; “Karpuzlu Natürmort”
Ayşe Erkmen, 1949; “PFM-1 ve Diğerleri”, “Mayınlar” serisinden
İnci Eviner, 1956; “Korkma Sana Bir Şey Olmaz!”
Bedri Rahmi Eyüboğlu, 1911–1975; “Han Kahvesi”
Leyla Gediz, 1974; “Cenevre Oteli”
Hamit Görele, 1894–1981; “Orman Perisi”
Mehmet Güleryüz, 1938; “Dile Düşmüş”
Neşet Günal, 1923–2002; “Toprak Adam”
Nedim Günsür, 1924–1994; “Madenci”
Nazmi Ziya Güran, 1881–1937; “Kırık Çam”
Mustafa Horasan, 1965; “İsimsiz”
Ergin İnan, 1943; “İnsan III”
Balkan Naci İslimyeli, 1947; “Deli Gömleği”
İsmet Doğan, 1957
Nuri İyem, 1915–2005; “Köylü Kadınlar”
Zeki Faik Izer, 1905–1988; “Kompozisyon”
Gülsün Karamustafa, 1946; “Meydanın Belleği”
Zeki Kocamemi, 1900–1959; “Çıplak”
Komet, 1941; “İsimsiz”
Temür Köran, 1960; “İsimsiz”
İrfan Önürmen, 1958; “Odada”
Erkan Özgen ve Şener Özmen, 1971; “Tate Modern Yolu”
Hikmet Onat, 1882–1977; “Toygartepe’de Sabah”
Ahmet Oran, 1957; “Asmalımescit”
Mübin Orhon, 1924–1981; “İsimsiz”
Mustafa Pancar, 1964; “Hafriyat”
Orhan Peker, 1926–1978; “Balıkçı Çocuk ve Kediler”
Sarkis, 1938; “İmzalı Anonim III, İmzalı Anonim VII”
Yusuf Taktak, 1951; “Kış, Bahar, Yaz”
Hale Tenger, 1960; “Kesit”
Cemal Tollu, 1899–1968; “Yağlı Güreş”
Canan Tolon, 1955; “Arıza I”
Selim Turan, 1915–1994; “Soyut”
Ömer Uluç, 1931; “3 Erkek, 4 Kadın, Ziyaretçiler”
Adnan Varınca, 1918; “Çin Porselenli, Peyzajlı Natürmort, Evimizin İçi Tuzla”
Nil Yalter, 1938; “Başsız Kadın ya da Göbek Dansı”
Pinar Yolaçan, 1981; “İsimsiz”
Fahrelnissa Zeid, 1901–1991; “Triton Ahtapotu”

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

11. İstanbul Bienali Küratörleri ile Bienal hakkında söyleşi

2009-11-22T13:40:00.000-08:00

art-core.tv / 20.09.2009Bu başlığa 0 yorum yapılmış
Benimsediği felsefe bakımından What, How, for Whom’u nasıl tanımlarsınız? İnteraktif bir atmosfer yaratmak için medya gibi sanatın değişik alanlarını kullandığınızı görüyoruz.
Sanat kolektifimizin adı olan What, How, for Whom, her çeşit ekonomik örgütlenmenin temelinde yatan üç temel soru. Bu isim aynı zamanda, Komünist Manifesto’nun 152.yıldönümüne adanmış olan, 2000 yılında Zagreb’de gerçekleştirdiğimiz ilk sergimizin de adı. Dolayısıyla, temelde bu üç soru on yıl boyunca bize eşlik etti. Değişik toplumsal, siyasi ve tarihsel durumlarla karşılaştığımızda onlar üzerine yeniden düşünmeye çalıştık. İçinde geliştikleri şartları da göz önünde bulundurarak değerlendirdiğimiz değişik sanat projelerini, sanat pratiğinin kendisi ile nasıl birleştirebileceğimiz üzerine kafa yormaya da her zaman gayret ettik. Bu projelerin, çoğunlukla bir şekilde sümenaltı edilen konu ve sorunları tartışmaya açması bizim için önemliydi. WHW olarak Zagreb’de 2003 senesinden beri yönetiğimiz küçük bir galerimiz var. Burası vasıtasıyla değişik sanatsal üretim çeşitlerini bir araya getirip kavramsallaştırmaya çalıştık. Diğer bir deyişle küratörlük çalışmaları yapıyor ve sergiler düzenliyoruz. Pek çok okuma ve tartışma düzenledik, film gösterimleri gerçekleştirmeye çalıştık ve aynı zamanda yayıncılık çalışmalarımız var. Galerimizin gazetesini hazırlıyor ve kitap yayıncılığı yapıyoruz. Çok mutlyuyuz ki Eindhoven’dan Van Abbemuseum isimli müzeyle ortaklaşa yayınladığımız kitaplardan birini binealin açılış günlerinde sanatsevlerle buluşturacağız. Kitap, aktivist ve teorisyen Brian Holmes’in denemelerinden oluşuyor.

WHW’nin vizyonu ile 11.İstanbul Bienali’ni birbirleriyle nasıl ilişkilendiriyorsunuz? Sizce, ikisinin arasında kavramsal bir benzerlik söz konusu mu?
11.İstanbul Bienali’yle olan çalışmamıza eskiden beri oluşmuş olan kendi pratiklerimizin bir devamı olarak bakıyoruz. Bugüne kadar izlediğimiz çalışma yöntemleri ve stratejiler, 11.İstanbul Bienali’ni algılayış ve kurgulayış biçimimizi de etkiledi. Değişik organizasyonlar arasındaki işbirliği, değişik jenerasyonlardan sanatçılar arasındaki diyalog ve toplumsal sorgulamanın bazı bağlarının izini sürmek çalışmamızın değişmez yönlerini oluşturuyor. Tüm bu saydıklarım bienalde de gözlemlenebilecek.

Bienalin bu seneki kavramsal çerçevesini oluşturan “İnsan Neyle Yaşar” Brecht’in bir oyunundan alınan ve politik referanslar içeren bir şarkı. Ayrıca, WHW olarak siz Komünist Manifesto’nun 152.yıldönümü nedeniyle bir etkinlik de organize ettiniz. Prestijli sanat sergilerinin ve bienallerin günümüzde büyük şirketlerce desteklendiği inkar edilemez bir gerçek. Sizce, 11.İstanbul Bienali’nin destekçisi, Komünist Manifesto’ya adanmış bir proje hakkında ne düşünür?
Onların ne düşündükleri hakkında endişe duymak zorunda olmadığımızı söyleyebilmekten mutluluk duyuyorum. Düşünce sistemimizin bir devamı niteliğindeki bu projeyi gerçekleştirmek konusunda gerçekten de başarılı olduk. Komünist Manifesto sergisi çalışmalarımız için çok önemli bir başlangıç oldu. Söz konusu proje, Hırvatistan’da savaştan sonra milli duyguların had safhada olduğu, ülkede çok özgün toplumsal ve siyasi şartların hüküm sürdüğü bir dönemde geliştirildi. Söz konusu dönemde, komünist geçmiş ve komünizmle ilişkilendirilen her türlü değer hakkında büyük bir bellek yitimi söz konusuydu. Biz, bu sosyalist geçmiş hakkında yeniden düşünmeye hakkımız olduğunu hissettik. Komünizmin hayata geçirilmesi fikri çökmüş olsa da, biz hala inanıyoruz ki bu, komünizm düşüncesinin öğeleri ile toplumsal adalet, dayanışma, eşitlik ve özgürlük fikirlerinin bugün önemi yitirmiş olması anlamına gelmiyor. Bu değerlerin günümüzde de bir o kadar önemli olduğunda ısrar etmeye devam etmek için hepimiz bir çeşit toplumsal, siyasi arzuyu kendi içimizde aramalıyız.

Politik sanat nasıl olmalı? Günümüzde dünya insanlık, kapitalizm, politik haksızlıklar, İslami köktendincilik gibi gibi sorunlarla baş etmeye çalışırken sanat sizce yepyeni bir anlam kazandı mı?
Alman oyun yazarı ve yönetmen Bertold Brecht’in mirasını kendimize bir başlangıç noktası olarak almamız, toplumsal yükümlülükler ve sanat alanı arasındaki ilişki hakkında sorular sormakla da ilgiliydi. Bienalde sergilenecek eserler bu mirasa doğrudan atıfta bulunmuyor. Komünist Manifesto’nun yıldönümü onuruna düzenlediğimiz ilk sergimizde olduğu gibi, geçmişten gelen belli siyasi ve kültürel kaynaklara geri dönerek, günümüzdeki durumu bu perspektiften incelemeye çalışıyoruz. Bu bağlamda, pek çok toplumsal sorun hakkında değişik soru ve konular ortaya atacağız ve kendimizi belli bir araştırma alanıyla sınırlamak istemedik.

Bienalde sergilenecek Türk sanatçıları seçerkenki temel kriteriniz neydi?
Türkiye’de derinlemesine bir araştırma yaptık ve tabii ki bunun büyük bir kısmı İstanbul’da gerçekleşti; fakat Mersin, Antakya, İzmir, Ankara, Diyarbakır gibi şehirlere de gittik. Gerçekten de çok sayıda sanatçı ile tanıştık ve bu bizim Türkiye’de çok ilginç ve canlı bir sanat sahnesi olduğu konusundaki düşüncemizi doğruladı. Fakat bienalin Türkiye’deki sanat sahnesinde ne olup bittiği konusunda genel bir çerçeve çizmek gibi bir görevi olduğunu hiç düşünmemiştik ve hala da düşünmüyoruz. Bu serginin temasına uygun olduğuna inandığımız çalışmaları seçmeye çalıştık ve bunları, seçmiş olduğumuz diğer eserlerle belli bir diyaloga sokmak istedik. Tüm bienalin ele alınış biçiminde belli bir uyum söz konusu. Bu da demek oluyor ki, değişik kuşaklardan sanatçılar ilgimizi çekti. Dört farklı kuşaktan on adet türk sanatçımız var. Aynı zamanda, her zaman güncel sanatla ilişkilendirilmeyen bazı duruşları da sergilemek istedik. Örneğin Yüksel Arslan’ın inanılmaz çalışamaları ya da 70’lerden Cengiz Çekil’in Türkiye’de kavramsal sanatın başlangıcı olarak değerlendirilebilecek heyecan verici işleri gibi. Bu işleri çok daha genç kuşaklarınkilerle diyaloga sokmak ve değişik ifade ve düşünce biçimlerini ortaya koyabilmek fikrimizce çok önemliydi. Bu yöntemi sadece Türkiye’den sanatçıları seçerken değil sergideki tüm sanatçılar için kullandık.

Sanatçı seçkinizde Doğu Avrupa kökenli sanatçı sayısı oldukça yüksek. Bunun özel bir nedeni var mı?
11.İstanbul Bienali’nin siyasi odağı Orta Doğu, Doğu Avrupa, Orta Asya ve Balkanlar olarak kurgulandı ve bu bağlamda İstanbul bu bölgelerin merkezinde yer alıyor. Geçtiğimiz iki yıl boyunca bu bölgeler üzerine derinlemesine araştırmalar yaptık. Bu araştırmalar, aslında daha önceki çalışmalarımız bir devam niteliğinde. Küratörlük çalışmalarımızın bölgesel bir yanı çalışmalarımızın en başından beri vardı. Diğer yandan, biz bu alanları araştırırken bu ülkelerden bazı sanatçıları da bienale davet ettik. Bienalin bölgesel yönelimini, sanatçıların sadece kendi ülkelerini ilgilendiren sorunları ele almalarına değil, değişik konular hakkında daha evrensel çerçeveler çizebilmelerine çektik.

Günümüzde sanat tarihi yazımında hala bir Batı hegemonyasının söz konusu olduğunu düşünüyor musunuz?
Her zaman söylediğim gibi, araştırma gezilerimiz için belirli bölgeleri seçiyoruz, Bu bölgeler, kesinlikle benzer sorunları da paylaşan bölgeler oluyor. Bu sorunlardan biri de hiç şüphesiz Batı. Bu da, güncel sanatın konumu, ulusal kimlik ve güncel sanat ve bunun gibi çeşitli çok katmanlı soruları beraberinde getiriyor. Dolayısıyla, kendi moderniteleri ve Batı’ya göre konumları nedeniyle benzer sorunları paylaşan bölgelerle ilgilendik. “İçine kabul etme ve dışlama” sorunsalı oldukça aldatıcı fakat her zaman varlığını sürdürüyor. Diğer yandan, gerçekten de bienalin içeriğini gettolaştırmak, ya da “batıyı dışarıda bırakıyoruz” diyerek başka bir tür iddiada bulunmak istemedik. Biz sadece değişik türde diyaloglar geliştirmeye çalışıyoruz. Düşünceleri ortaya koymak gerçekten de çok önemli ve Batı’da patlayan bir yanardağ olmaması metaforunu kullanabiliriz. Batı ile dünyanın geri kalanının ilişkisi bir tür merkez-çevre ilişkisi olarak düşünülüyor. Biz böyle düşünmüyoruz. Biz bu dinamikleri tersine çevirmek istedik ve belirli bir düşünce biçimini oluşturan toplumsal, kültürel ve siyasi durumların ne olduğunu göstermeye çalıştık. Bu, diyalogların ve tarzların nasıl da karşılıklı işlediğini ve Batı’nın gerekli bir başlangıç noktası olarak alınmasının gerekli olmadığını gösterdi.

Ülkenizde ve Doğu Avrupa’da güncel sanatın durumu hakkında genel bir değerlendirme yapabilir misiniz?
Güncel sanatın Doğu Avrupa’daki değişik ülkelerde işgal ettiği farklı ve karmaşık konumları genelleştirmek oldukça zor, fakat eğer Doğu Avrupa’dan bahsediyorsak pek çok durumda, bazı toplumsal anların yarattığı benzer semptomlardan söz edebiliriz. Bu bağlamda, güncel sanat sadece bu süreçleri yansıtmakla ve bunların maduriyetini çekmekle kalmıyor. İnanıyoruz ki güncel sanat pratiği etkili stratejiler oluşturabilir. “Güncel sanat nasıl olmalıdır,” “Güncel sanat kime hitap edebilir,”ve “Bulunduğu konumdan yola çıkılarak türetilebilecek sorular nelerdir,” gibi sorular ortaya koyabilir.

Dışarıdan bakan bir olara göz olarak, WHW Türkiye’de güncel sanatın durumu hakkında ne düşünüyor? Bienal için seçtiklerinizin dışında Türkiye’den başka sanatçıları da takip ediyor musunuz?
Ne şanslıyız ki on yıldır beraber çalışıyoruz ve Türkiye’deki sanat sahnesiyle oldukça fazla bağlantımız oldu. Bu, hiç şüphesiz burada son derece ilginç ve canlı bir sanat ortamının olmasından kaynaklanıyor. Zagreb’deki Galeri Nova’daki programımızda pek çok küratör, eleştirmen ve sanatçıyı ağırlamamış olmamız da bu durumun bir sonucu. Erden Kosova, Vasıf Kortun, Gülsün Karamustafa, Erkan Özgen, Serkan Özkaya, Aydan Murtezaoğlu, Bülent Şangar ve diğerleri. Dolayısıyla, buraya gelmeden önce de azımsanmayacak derecede bilgi sahibiydik, fakat tabii ki burada iki yıl küratörlük yapma ayrıcalığına sahip olduğunuzda, çok daha fazlasını öğreniyor ve Türk sanatçıların değişik perspektif ve duruşlarıyla daha yakın bir ilişki kuruyorsunuz. Bilirsiniz, her zaman sürprizlerle, önceden bilmediğiniz şeylerle karşılaşmak mümkündür. Burada, kesinlikle değişmeyen bir şey var ki o da son derece ilgi çekici ve heyecan verici bir sanat sahnesinin varlığı. Eminiz ki gelecekteki çalışmalarımızda, bu süreç boyunca geliştirdiğimiz ilişkilerin pek çoğuyla yolumuza devam edeceğiz.

Bienaldeki eserleri yerleştirirken ve sergilerken neleri göz önünde bulundurdunuz?
Eserler arasında diyaloga izin verecek bir alan yaratmaktı amacımız. Sergi değişik kuşaklardan sanatçıları ağırladığı için eserlerin arasında kuşaklar arası bir ilişki kurmak bizim için önemliydi. Amacımız, bazı konumları tarihselleştirmek ve bunların genç kuşaklar üzerindeki etkilerini örneklemek değil, bazı ifade biçimlerinin izini sürmekti.
Benim bu konuya ekleyebileceğim belki şu olabilir… Bienalin içeriği oldukça yoğun ve ziyatçilerden zaman, konsantrasyon, okumak, bakmak anlamında az şey talep etmiyor, fakat biz gerçekten bunu göze alacaklarını ve bizim fikrimizi paylaşacaklarını umuyoruz. Emeklerimize değdi.

Sergi mekanlarını seçerken neleri göz önünde bulundurdunuz? Mekanlar ve eserler arasında herhangi bir ilişki var mı?
Mekanları bulma süreci tabii ki çok heyecan verici fakat bir o kadar da zordu. İstanbul’daki mutenalaştırma ve kentsel dönüşüm gerçekten de çok derin ve gözlerinizin tam önünde gerçekleşiyor. Dolayısıyla, gün geliyor çok hoşunuza giden bir mekan keşfediyorsunuz. Ertesi gün bir bakıyorsunuz ki artık öyle bir yer yok… İstanbul’un kentsel kimliği üzerine gitmeyi, dolayısıyla da kendi iç sorunlarıyla öne çıkacak bir mekan bulmayı pek istemedik, ama mekanları seçmeye çalıştık. Tabii ki hiçbir zaman, belli anlamlar içermeyen bir mekan diye bir şey söz konusu değil, white cube bile tarafsız bir mekan değil. Mekanlar arasında bir tür diyalog oluşturulabilmeye gayret ettik. Bunların arasında bize en çok heyecan veren, bir sergi alanı olarak ilk defa kullanılan ve bir eğitim kurumu olarak bizim için büyük öneme sahip Feriköy’deki Rum okulu. Çünkü eğitim ve didaktik öğeler Brecht’in düşünce yapısında çok önemli bir yere sahip. Dolayısıyla bu anlamda eserleri, okulun kendisiyle çalışmanın yüküyle ezmek istemedik. Ama eserler ve sergilendikleri mekan arasında bir çeşit diyalog geliştirmeye ve tüm bir eğitim sistemi, bu sistemin sahip olduğu tüm değerler, ama aynı zamanda sıkıntılar ve baskılar üzerine sorular sormaya çalıştık. Eğitime dair, yoğun ve neredeyse klasik bir sergi alanı yarattığımız daha önceden aşina olunan Antrepo ve Tütün Deposu’nun yanı sıra, umuyoruz ki bu mekanı ziyaretçilere göstermek ilginç olacak.
Sergi temalara ayrılmış değil. Belli bir sergi mekanına bağlı belli bir tema yok. Bienal birbirinden farklı üç mekanda tek bir bütünmüş gibi işleyecek.

Çok teşekkürler.

Ragıp Ertuğrul

2009-11-13T12:10:00.000-08:00

Ragıp Ertuğrul
06.11.2009
İKSV tarafından düzenlenen ve “İnsan Neyle Yaşar” kavramsal
Bienal’le Hasbıhal...
06.11.2009
İKSV tarafından düzenlenen ve “İnsan Neyle Yaşar” kavramsal çerçevesinde yapılan işlerden oluşan 11. Uluslararası İstanbul Bienali bu hafta sonu sona eriyor.
Sanatseverlerde bienal hakkında önyargı oluşturmamak ve ilgiyi azaltmamak için düşüncelerimi bitmesine yakın kaleme almanın daha doğru olduğunu düşündüm.
Öncelikle, sergi için düşünülen özellikle Park Otel ve Haydarpaşa Garı’nın da arasında bulunduğu bazı mekanların bürokratik, mali veya güvenlikle ilgili nedenlerle kullanılamaması baştan bienalin ruhunu yaralıyor. Bienale bu mekanlar konusunda destek vermeyip bin dereden su getirenlerin bienal organizatörleri tarafından deşifre edilmesini şeffaflık prensibi doğrultusunda gerekli görüyorum.
Sergilenen işlerden iyi bulduklarım da oldu bienale davet edilme kıstasının ne olduğunu sorguladıklarım da. Bir eleştirmen olarak kimi değerlendirmelerimi paylaşmanın zamanıdır.
Vyacheslav Akhunov’un 2007 yılı enstalasyonu “1 m2”, kibrit kutuları içine yerleştirdiği 1976-1991 arası döneme ait reprodüksiyonları, çizim, desen ve yazılarıyla komünist sisteme ilişkin hatırlatmalar ve kibritin nesne olarak günlük hayatımız içindeki değersizliği üzerinden göndermelerle akılda kalıcı bir işti. Sineklik Devrimi de çizim uygulamasındaki özensizliğe rağmen paralel bir duruş sergiliyor.
Nevin Aladağ’ın “Şehir Sesi I, II ve III” çalışması, görsel işitsel bütünlüğü farklı ve estetik bir bakış açısıyla yakalamasıyla dikkat çekiciydi. İstanbul’u görüntüsü, gürültüsü, ince ayrıntılarıyla fon kabul eden Şehir Sesi, izleyiciyi yaşadığı kenti yeniden duyumsamaya çağırıyor.
1997’de Arjantin’de kurulan Etcétera’nın sergi alanına yerleştirdiği “Erörist Kabare”si bienalin kavramsal çerçevesiyle tam bir bütünlük halindeydi. Grubun varoluş nedeninin de askeri diktatörlüğe, faşizme, kapitalist sisteme karşı bir duruşa dayanması, işin ne derece gerçekçi, sürdürülebilir ve odaklı bir düşünce ve üretim sisteminin eseri olduğunu kanıtlıyor. Erörist Enternasyonel’in söylemine sahip çıkarak ‘Hepimiz Eröristiz’ diyebilmek ve düşünsel bağlamda birliktelik sürerken o kabarede masalardan birine ilişerek eylemin bir parçası olmak büyük keyifti.
Wafa Hourani’nin Batı Şeria’daki en büyük kontrol noktalarından biri olan “Kalendiye”nin adını taşıyan enstalasyonu aynı konulu önceki işlerinin bir devamı niteliğinde ve işgal altındaki şehrin gelişimindeki evreleri gerçekçi bir yaratımla gözler önüne seriyor. Hourani’nin çalışmayı yaratırken, neredeyse inşa ederken sosyolojik bakış açısını referans aldığı belli oluyor.
Michel Journiac, bienale bir öncü sanatçı olması dolayısıyla bir saygı için veya keyfi bir beğeninin tezahürü neticesinde davet edilmiş olsa da “Sıradan Bir Kadının Hayatında 24 Saat” adlı çalışması kavramsal çerçeveye zorlayarak oturtulabiliyor.
Aydan Murtezaoğlu ve Bülent Şangar’ın “İşsiz İşçiler” çalışması sözde temelinde toplumsal adaletin yenilgilerini ve azalışını sorgulamayı barındırıyor. Ancak bu çalışma çerçevesinde çalışmanın katılımcısı konumundaki işsiz üniversiteli gençlerin, bir mağazada veya bir fabrikadaymışçasına giysi katlamak, parfüm denetmek gibi anlamlandırılmayan edimler içinde olmaları gerekirken; birbirleriyle laflamaları, bir köşeye çekilip cep telefonlarıyla görüşmeleri, sanatçının eserini takip etmesi, eserinin yaşayan bir sistem olduğunu unutmaması gerektiğini hatırlatıyor.
Lidia Blinova’nın “El Süsleri” temaya ilişkin ipuçları vermeyen bir çalışma olarak kalıyor.
İnci Furni’nin küçük boyutlu pamuklu kumaş üzerine resmettiği figürler ve desenler, Türkiye’de toplumsal cinsiyete göndermeleri, din ve devlet ikonlarını, politik söylemleri konu edinse de yenilikçi bir arayıştan ve titiz bir uygulamadan iz taşımıyor.
Sharon Hayes’ın mekan olarak İstiklal Caddesi’ni kullandığı ve sosyal baskı, kimlik arayışı ve protest bir duruş algısı yaratan “Seni Sevdiğimi Bilmiyordum” başlıklı video enstalasyonu aktivist bir metnin okunmasından ibaret olduğundan ilgi çekici gelmedi.
Erkan Özgen’in işi tam da Brecht’in sanat felsefesine yakışacak ve bienalin kavramsal çerçevesi içinde yer bulacak biçimde sanatı politik bir söylemin aracı yapma gayesinde olsa da bunu uygularken izlediği klişeler dizgesi çalışmayı benim gözümde değersiz kılıyor. “Köken” adlı video çalışmasında bir grup kaçak Afrikalı göçmene bir parkta yürürken “Ne Mutlu Türküm Diyene” dedirterek ironi yaratmaya çalışacağına onlara “Ne Mutlu Afrikalıyım Diyene” veya “Ne Mutlu Kürdüm Diyene” dedirtseydi.
Société Réaliste “Mimarlık Bakanlığı” çalışmasında, Avrupa ve Ortadoğu’ya odaklanan bölge haritası üzerinde Trabzon, Rize, Kars ve Van’ın coğrafi lokasyonlarıyla oynayıp Ermenistan egemenliğinde bir konumlandırma yaparak ezber bozmaya çalışıyor ve bunu broşürde tanımlandığı üzere “bölgesel ergonomi, deneysel ekonomi, siyasi tasarım ve karşı-strateji gibi alanlarda araştırma ve ekonomi projelerinin geliştirilmesi” çerçevesine dayandırıyorsa da altında yatan ideolojik bakış açısı çok net görülüyor.
Bienalin küratörleri What, How and For Whom (WHW) grubu, İstanbul’da bienal düzenlerken hangi değerlere dokunarak Türkiye’nin yaralarına gönderme yapacaklarını, kimlere mavi boncuk dağıtacaklarını ve hangi yoldan geçenlerin sırtlarını sıvazlayacaklarını iyi ezberlemişler gözlemlediğim kadarıyla.

ULUSLAR ARASI İSTANBUL FİLM FESTİVALİ 2009

2009-10-06T06:16:00.000-07:00

2.5 saat, 100'e yakın film!

Adalet Cingöz

26.04.2009

Adalet Cingöz, Akbank Sanat Merkezi'ndeki sanat filmleri toplu gösterimindeydi. Cingöz, Sema Çağa'nın yaş gününe de katıldı..

Geçen hafta sona eren 28'inci Uluslararası İstanbul Film Festivali'nin son günündeki en ilginç bölümlerinden biri, Türkiye'deki güncel sanat videolarının yer aldığı toplu gösterimdi. Ancak Akbank Sanat Merkezi'nin rahat koltuklarına rağmen, peş peşe yüzü aşkın video seyretmek, her baba yiğidin harcı değildi. ExtraMücadele'nin kesinlikle gelecek Altın Bamya ödüllerinde sıkı bir derece almayı hak ettiğini düşündüğüm Köle filmi, ya da Genco Gülan'ın suyun altında su alışverişi yapan kırmızı etekli topuklu ayakkabılı bir kızı gösteren filmini baştan sona seyretmek epey özveri gerektiriyordu. Yine de Erkan Özgen, Çınar Eslek, Canan Şenol ve Evrim Kavcar'ın filmlerini izlemek keyifliydi. İki buçuk saat film seyrettikten sonra, Gümüşsuyu'ndaki lüks lokanta Topaz'ın büyük camlarından içeriye büyük büyük giren Boğaz manzarasına bakmak ise, doğrusu benim için güzel bir terapiydi. Gecede, doğum günü şerefine ev sahipliği yapan Sema Çağa'yı ise prensese benzetmek mümkündü! Büyük sanat koleksiyonlarıyla camiada adlarını duyuran Barbaros ve Sema Çağa çiftinin verdikleri özel davette kimler yoktu ki! Davetliler arasında Sema Hanım ile aynı gün doğmuş ressam Yusuf Taktak ve koleksiyoner mimar Can Elgiz de vardı. Üç yaş gününün kutlandığı partide, muhteşem yemeğin üzerine Rose şampanyalar da art arda patlatıldı.

DAVETİYESİNDE BİLE SANAT VAR
Hamit Görele'nin bir manzara resminin süslediği davetiyeden de anlaşıldığı gibi, davetliler arasında sanat dünyasından pek çok isim vardı. Çağa çiftinin dostları Vivet Kanetti ve Ömer Uluç, Defne'nin annesi Elif Çelebi, Hakan Çarmıklı ve eşi, Levent Çalıkoğlu ve yeni nişanlısı, Rabia Çapa, Mahmut Nüvit, Haldun Dostoğlu gibi isimler aynı zamanda dans pistinde de en çok vakit geçiren isimlerin başında geliyordu. İhtişamlı yemek boyunca, masalarda en çok ekonomik kriz konuşuldu. Bir de, 2010 Avrupa Kültür başkenti projesinin nasıl büyük bir hayal kırıklığı yarattığı... Herkes, tüm yaşananları büyük bir fiyasko olarak değerlendiriyor, büyük bir fırsatın kaçırıldığını söylüyordu. Ayrıca, krizin 2010 yılı itibariyle hafifleyeceği de fısıldandı, durdu o gece. Önemli Not: Duygu Asena, İnci Asena, Gülden Özdencanlı, Zeliha Midilli, Suna Altaş, Neslihan Say, Betül Ergen gibi tüm feminist Koç dostlarımın doğum günlerini, tekrar kutluyorum...

Ahmet Altan

2009-10-02T15:12:00.000-07:00

Umarım sağda solda faşizmin kalemşörlüğünü yapanlar bu yazıyı okuduklarında insanlıktan ne kadar da uzak olduklarını farkederler.. anlayana..

Küçük kız

Birkaç evlik ıssız bir köy.

Dağların yamacına kurulmuş.

Yukarılarda, köyü tepeden gören bir askerî birlik var.

Köy daha önce boşaltılmış sonradan köylülerin geri dönmesine izin verilmiş.

Hayatın ve ümidin uzağında yaşayan birkaç aile bulunuyor köyde.

Bu köyde, başka ülkelerin başka şehirlerinde yaşayan kendi yaşıtlarına göre çok büyük zorluklar içinde bir ömür süren Ceylan, küçük bir kız.

Bir keresinde götürüp fotoğrafını çektirmişler.

Herhalde ilk çekilen resimlerinde gözleri kapalı çıkmış ki biri onu uyarmış, “gözlerini açık tut” diye.

O da gözlerini kocaman açmış.

Resmi öyle çıkmış.

Ceylan, on dört yaşlarında.

Önceki gün hayvanlara yaprak toplamak için köyün biraz ilerisindeki koruluğa gitmiş.

Bir patlama sesi duyulmuş.

“Yukarıdan” gelen bir havan mermisi ya da roketle paramparça olmuş Ceylan.

Elleri ve dizleri kalmış geriye.

Bedeninin parçaları ağaçlara dağılmış.

Köyün muhtarı herkese haber vermiş.

Kimse gelmemiş, kimse ilgilenmemiş.

Sonra bizim gazeteyi aramış.

Olanları anlatmış.

Birileri gelip de bir soruşturma yapsın diye beklemiş köylüler.

Doktorun, savcının geleceğini sanıyorlarmış.

“Can güvenliği” nedeniyle gelemeyeceğini bildirmiş savcı.

Kendi yerine, eline bir kamera tutuşturduğu imamı göndermiş, imam kızın ve vurulduğu yerin resimlerini çekmiş.

Ceylan’dan geriye ne kaldıysa toplayıp bir battaniyeye koymuşlar, dokuz kilometre ötedeki bir başka askerî karakola götürmüşler.

Bir doktor, karakolun bahçesinde “otopsi” yapmış, kızın “bedeninde” şarapnel taneleri bulmuş.

Resmî bir rapor tutmuşlar, Ceylan’ı gömmüşler.

Bir daha kimse ilgilenmemiş.

Ne askeriyeden bir açıklama, ne bir soruşturma, ne bir özür.

“Başınız sağolsun” diye köye gelen biri bile çıkmamış.

Ölen bir köylü kızı.

İşi “büyütmeye” ne gerek var?

Oradaki insanların ölmesi kimin umurunda?

Bizim gazete yazmasa Ceylan’la kim ilgilenir?

Bizim gazete yazsa Ceylan’la kim ilgilenir, onu da bilmiyorum ya.

Küçük bir köylü kızını askerî birlikten atılan bir mermiyle vurup ortadan kayboluyor devlet.

Bunun hesabını kim soracak?

Bizim muhalefet partileri, “Kürt açılımı gerçekleşirse, demokrasi ve eşitlik gelirse Türkiye bölünür” diyorlar.

Kürt açılımı olmadığında Kürt çocuklarını, kuş avlar gibi rahatça vurup öldürürsün ve “Türkiye yekpare kalır” öyle mi?

Böyle mi sanıyorsunuz?

Ceylan vurulalı 48 saat oldu, kimseden ses çıkmadı.

Bu ülke çoktan bölünmüş.

Siyasetçileri, gazetecileri, televizyoncuları çoktan bölmüşler ülkeyi.

Ceylan, zengin bir şehrin, zengin bir semtinde yaşayan zengin bir Türk ailesinin kızı olsaydı ve “havan topu ya da roketle vurulsaydı” bu ülke bu kadar sessiz mi kalırdı?

Vicdan dediğiniz o tuhaf şey böyle durumlarda ortaya çıkıyor işte.

Vicdanın varsa, öldürülenin kim olduğuna, ne olduğuna bakmıyorsun.

O vicdan, o ölüm karşısında sızlıyor ve sen ayağa kalkıyorsun.

Siz, siyasi kararlar ülkeyi bölecek diye korkmayın, ülke “vicdanından” bölünüyor önce.

“Vatanım, vatanım” diye bağıran o Baykallar, o Bahçeliler, küçük bir kızın ölümü karşısında “benim insanım,” diye bağırmadığında bu ülke bölünür.

Başbakan, ıssız bir köydeki küçük kızın hesabını sormadığında bu ülke bölünür.

Medya, bu kızın ölümünün peşine düşmediğinde bu ülke bölünür.

Bu ülkeyi böyle bölüyorlar.

Benim umurumda bile değil ülke bölünür mü bölünmez mi...

Bu ülkenin vicdanı var mı yok mu, benim umurumda olan bu.

Ceylan’ı öldürüp böyle sustuktan sonra ülke “bütün” kalsa ne olur, bölünse ne olur?

Küçük bir kızın bu kadar rahatlıkla öldürüldüğü bir ülkenin “bütünlüğünden” ne yarar çıkar?

Issız bir köyde yaprak toplayan küçük bir kızı vurup öldürdüler.

Herkes sustu.

Ceylan’ın ölümü, eğer içinizde bir yere değmiyor ve sizin canınızı acıtmıyorsa, sizin vicdanınız Ceylan’dan çok önce ölmüş demektir.

“Birlik, bütünlük ve vicdansızlık” içinde yaşarız.

Belki de “bütünlük” dedikleri bu ortak vicdansızlıktır.

Çarşamba, 30 Eylül 2009 Taraf Gazetesi

http://www.taraf.com.tr/makale/7694.htm

***************************************************************************************

2009-09-27T13:32:00.001-07:00

Walking the 11th Istanbul Biennial (With or Without Video)

by Sarah-Neel Smith 09/21/09

Hou Hanru's 2007 Istanbul Biennial was a notoriously unwieldy affair. "Not Only Possible But Also Necessary: Optimism in a Time of Global War" assembled an unprecedented number of artists in multiple venues (two of them unreachable except via taxi), under an equally inflated curatorial thesis inspired by Empire, Michael Hardt and Antonio Negri's weighty examination of the contemporary world order. The four-member, all-female curatorial collective behind this year's Biennial, the Zagreb-based What, How and For Whom (WHW), have clearly taken Hou's version as a model of what not to do.

"What Keeps Mankind Alive?" is a line in Bertolt Brecht's 1928 cabaret-musical The Threepenny Opera. WHW summon the Marxist playwright Brecht as a general symbol of their own declared commitment to "a full-fledged political program that is also completely aesthetic." Then, they relegate him to the catalog to do what they do best: curate. A comparatively smaller number of artworks are organized according to two main curatorial premises as simple as they are effective. A selection of adroit (but not immediately familiar) works from the 1970s through the 1990s provide historical grounding, while artists scattered across the Biennial's three sites act as binding agents for the exhibition as a whole. (LEFT: VYACHESLEV AKHUNOV, FROM LENINiANA)

Viewing a selection of artists at all three venues—the waterfront customs depot Antrepo; a former tobacco warehouse in the historically European quarter of Galata; and an old Greek school which shut down in the 1980s for lack of students—surpasses a sense of mere déjà vu. Artists KP Brehmer and Vyacheslav Akhunov recur from last time, and themselves combine into a curatorial thesis in and of themselves, one which reiterates WHW's catalog call for the "politicization of culture" in the face of the "culturalization of politics," yet doesn't stiffen into a specific art historical narrative. At Antrepo, the Tashkent-based Akhunov's "Leniniana" series of collages (1977–1982) bury Lenin, his followers, and an imposing metropolis in heavy snowbanks. Up to their knees in snow, but nonetheless pursuing their revolutionizing goals, the characters' actions are rendered both futile and entrenched in a classical, genre vocabulary. At the tobacco warehouse, a square meter pedestal is covered in open matchboxes that house tiny reproductions of nearly two decades of Akhunov's often satirical collages and sketches: a miniature rebuttal to the grandiosity of the propagandistic imagery the artist so often manipulates. (The work is titled "1m2," 2007).

Working in the 1970s and 80s, the German artist Brehmer made graph- and map-based illustrations of the movement of armed forces in the Vietnam war, the price of zinc and potatoes in Germany, and the year-long changes in the "soul and feelings of the worker." Marking off a single socio-political phenomenon, and developing spare, pointed means for its visual presentation, Brehmer poses a quiet question as to the efficacy of contemporary approaches to similar circumstances. Next to Brehmer, Bureau d'études' computer diagram of the global Administration of Terror (2009) appears tangled; Vangelis Vlahos' "mapping" of politically-charged, maritime "grey zones" between Greece and Turkey through images and newspaper archives, vague (Grey Zones, 2009); and Société Réaliste's alphabet of international borders turned into ideograms (Ministry of Architecture: Culture States) (2009) almost impenetrable. On the other hand, Trevor Paglen's large, mostly black night photographs of the trajectories of reconnaissance and intelligence satellites over Istanbul, in Celestial Objects (Istanbul) (2009), benefits by Brehmer's restrained statement-making. Cengiz Cekil, Nam June Paik, Michel Journiac, and Hans-Peter Feldmann, join Brehmer in the ranks of "historical" figures who act as a foil to the driving "contemporariness" which all too often overwhelms Biennials of this sort. (KP BREHMBER, SOUL AND FEELINGS OF THE WORKER, 1978–1980)

The sheer number of video works at the Biennial broach issues of reliance upon medium—in the face of so many screens, it's not always clear why video is used at all. Jumana Emil Abboud's tracks the tedium of crossing politically fraught national borders (she single-handedly smuggles an entire lemon tree's fruit from Jerusalem to Ramallah). Doa Aly gives a distanced, folk tale-inspired portrayal of a slender girl's dance-like wanderings. Video appears to have created its very own chicken-or-egg : which came first, the document of the walked trajectory (traced via video), or the form that provoked the perambulating impulse? See: Aly's The Girl Splendid in Walking (2009); Karen Andreassian's Ontological Walkscapes (2009); Abboud's Smuggling Lemons (2006); Nevin Aladağ's City Language I, II, III (2009); and Erkan Özgen's Breath (2008).

All told, Brecht doesn't come off too literally. Instead, WHW translates the Brechtian principle of art-focused political action into the realm of exhibition-based identity politics. WHW draw on their unstated accreditation as occupants of a "marginal" region to execute a protest against the ongoing marginalization of non-Western artists who trained outside the West, or who continue to live elsewhere, in large-scale international art exhibitions. A series of statistics reiterated across the exhibition guide, catalog, and in one of the displays, confirms this move as one of the curators' most deliberate: 11-IB artists by country of origin: From the West: 28%. From the "Rest": 72%. 11-IB artists live and work: In the West: 45%. Elsewhere: 55%.

The 11th Istanbul Biennial is on view through November 8.

2009-09-27T13:18:00.000-07:00

Personality crisis through artworks

ISTANBUL - 'Personality Crisis,' the latest exhibition at Istanbul's Outlet/Independent Art Space, is the response of a group of artists from Turkey and abroad to contemporary issues through paintings, photography and video works. The exhibition will continue through May 23.

Outlet/Independent Art Space continues to bring dynamism to the city's contemporary art scene. The gallery's new exhibition "Personality Crisis," which opened April 4, is the artists' response to contemporary issues.

"Personality Crisis" includes the works of seven artists who are preoccupied with their personal issues. Paintings, photography and video works by Barış Seyitvan (Diyarbakır), Birtan Oran (İzmir), Erkan Özgen (Diyarbakır), Fatih Tan (Mardin-Antakya), Mehmet Vanlıoğlu (İstanbul), Murat Özdemir (İzmir) and Nasan Tur (Berlin) have come together in the ground-floor space.

Works in the exhibit
Birtan Oran's work depicts as much himself as the children of the consumer age in general; on a pile of boxes stands a pair of Adidas trainers, all shiny.

Nasan Tur uses the widely popular slogan "Time for Revolution" as a template for a spray-painting, yet rewriting this graffiti with a little difference, mending "Revolution" to "Revollusion." The "failure/error" of this writing multiplies the meanings and thus expands its significance.

Murat Özdemir transports a cry form the past into his painting. The series, called "Silence," expresses his inner voice. Erkan Özgen follows the trail of a begotten time in his video "Lost Body." The innocence of childhood vanishes in between the soldiers' boots.

In their day jobs, artists Mehmet Vanlığoğlu and Barış Seyitvan work as house painters or clowns. Their struggle to make ends meet is reflected in their artistic production. In his video, Vanlıoğlu paints walls and goes fishing whereas Seyitvan tapes his bookkeeping for the day, late at night.

Fatih Tan, in his photographic work, drags the spectator into a thriller brimming with nonchalance. An artist, a critic and an assassin, side by side, are hooking the onlooker into the snapshot of a Nietzschean moment.

Downstairs the Outlet Project Room has been separated for Adrian Paci's video "Centro di Permanenza Temporanea."

Albanian artist Adrian Puci, 40, has lived in Milan since 1997. Having created an impressive series of artworks on the situations of his native Balkan's, Paci, in his new piece "Centro di Permanenza Temporanea" creates an ironic link between the bygone and the new. Willing to travel from one country to another, full of hope, hoping for a more fortunate, more prosperous and peaceful future, the depicted migrant workers are crossed with the artist's own circumstances.

Obliged to move from one place to another, the migrants do not cross each other in the habitually tiny, crowded coach but on an aircraft stairway, trying to board a plane. But old habits die hard and a row is forming itself. This work by Paci, known for his habit of mocking himself, can also be read as the depiction of the "homo balkanikus" predicament.

The exhibition will be open through May 23. Opening hours are from Tuesday to Saturday between 10 am. and 6.30 p.m.

About Outlet Art Space

Outlet, run by contemporary artist Azra Tüzünoğlu, is a venture to bring art, regarded as a luxury commodity, to the masses, in a time and space where social and cultural inequity is ever more deeply entrenched. Outlet hopes to provide an innovative and vigorous platform for an artistic context wedged between the city's many bank galleries, private institutions and museums. Outlet Project Room hosts distinctive works by artists from Turkey and abroad, as well as helping to support the production of new projects with the desire to intertwine a commercial and a non-profit project space to encourage new attitudes and conversations.

OUTLET//Independent Art Space

Boğazkesen Cad. Kadirler Yokuşu No:69

Tophane-Istanbul Tel: 0212 245 5505

2009-09-27T13:15:00.001-07:00

31 Mart 2009 Salı

Kişilik Krizi//Personality Crisis

Outlet//İhraç Fazlası Sanat, sergileriyle durağan güncel sanat ortamını canlandırmaya, harekete geçirmeye devam ediyor. 4 Nisan’da açılacak olan “Kişilik Krizi” sergisi, sanatçıların, kendi dönemlerinin meselelerine verdikleri içerden bir cevap!

Outlet; “kendi iç meselelerine” odaklanan 7 sanatçının “Kişilik Krizi” adlı sergisine ev sahipliği yapıyor. Barış Seyitvan(Diyarbakır), Birtan Oran(İzmir), Erkan Özgen(Diyarbakır), Fatih Tan(Mardin-Antakya), Nasan Tur(Berlin), Mehmet Vanlıoğlu(Mersin-İstanbul), Murat Özdemir(İzmir) yapıtları izleyiciyle buluşuyor.

Mekanın alt katı Outlet Proje Alanı’na ise, “centro di permanenza temporanea” isimli video ve fotoğraf çalışmasıyla, sanatçı Adrian Paci (Tirana-Milano) konuk oluyor.

Outlet’in giriş katında, farklı şehirlerden 7 sanatçının resim, fotoğraf, video çalışmalarında, kendi iç meselelerine ilişkin bakışları görünür oluyor.

Kriz çağının çocukları, kendi şarkılarını söylüyor. Hep bir ağızdan, başka dillerde, başka tonlarla.. Bazıları için küçük bir baş ağrısı problemi, bazıları içinse derin bir düş kırıklığı, aynalara baktırmayan. En çok da, erken büyüyen çocukların krizi ve hiç büyüyemeyen Peter Pan’ların.

Birtan Oran; otoportresi olarak tanımladığı çalışmalarında, tüketim çağının çocuklarının da portresini çiziyor; üst üste yığılmış kutuların üzerinde bir çift Adidas ayakkabı parlıyor. Nasan Tur, pek çok farklı alanda kullanılan bir sözü, “Time for Revolution”(Devrim Zamanı)çağrısını, tıpkı sokaklardaki diğer grafittiler gibi, yeniden yazmak istiyor. Ancak küçük bir dil sürçmesiyle, “Revolution”, “Revollusion” oluyor. Yazımdaki bu beceriksizlik/başarısızlık, anlamları çoğaltıyor, yeni anlamlar için sözcüğün içinde yer açıyor. Murat Özdemir, geçmişten gelen bir çığlığı resmine akıtıyor. Sessizlik ismini verdiği serisi, iç sesinin ifadesi oluyor. Erkan Özgen, videosu “Lost Body”de, kayıp bir zamanın izini sürüyor. Çocukluğun masumiyeti, postalların arasında yitiriliyor. Gündüzleri inşaat boyacılığı, palyaçoluk işleri yapan sanatçılar, Mehmet Vanlıoğlu ve Barış Seyitvan, yaşamlarını kazanmak için verdikleri uğraşıyı, sanatsal üretimlerine de aktarıyorlar. Vanlıoğlu, videosuyla boya yapıyor, balık tutuyor, Seyitvan ise, gece eve döndüğünde, günün muhasebesini videonun objektifinin karşısında yapıyor. Fatih Tan, fotoğraf çalışmasında, izleyiciyi umursamazlıkla yüklü bir gerilime sürüklüyor. Bir sanatçı, bir eleştirmen ve bir suikastçı yanyana geldiğinde, en çok Nietzsche’ye yaraşır bir an’da izleyici asılı kalıyor.
Outlet Proje Alanı’nın konuğu; 1969’da Arnavutluk’ta doğan sanatçı ADRIAN PACI 1997 yılından beri Milano'da yaşamakta. Doğduğu topraklar olan Balkanlar'daki durumları anlattığı bir dizi son derece güçlü eser üreten Paci, “Centro di permanenza temporanea” çalışmasında, geçmişi ile yeni durumlara bağlanması arasında ironik bir bağ kuruyor. Bir ülkeden diğerine, umutla; daha mutlu bir geleceğin, zenginliğin, huzurun umuduyla harekete geçen işçi-mültecilerin resmini kendi durumuyla kesiştiriyor. Bir yerden bir yere hareket etmek zorunda olan işçilerin “yolları”, alışılageldiği üzere küçük, sıkışık bir otobüste değil, apronda kesişiyor. Havaalanında bir uçağa binme sırası oluşuyor. Bu çalışma; en çok kendiyle alay etmeyi seven sanatçının, bir “homo-balkanicus” portresi olarak da okunabilir.

“Kişilik Krizi”nin açılışında İstanbul’da bulunacak olan sanatçı, bu sergiye paralel olarak 4 Nisan Cumartesi günü saat 14:00’te Garanti Galeri- Platform Garanti Güncel Sanat Merkezi’nde son dönem üretimlerine odaklanan bir konuşma gerçekleştirecek.

“Kişilik Krizi” sergisi 4 Nisan’dan 23 Mayıs’a dek Salı’dan Cumartesi’ye 10.00-18.30 saatleri arasında görülebilir. (Tel: 0212 245 55 05)

SABAH GAZETESİ

2009-09-27T13:11:00.001-07:00

İstanbul Bienali'nden Diyarbakır açılımı!

14.09.2009

İSTANBUL Kültür Sanat Vakfı tarafından düzenen 11. Uluslararası İstanbul Bienali'ne katılan bir grup sanatçının video projeleri 16 Eylül'e kadar Diyarbakır Sanat Merkezi'nde gösterilecek. Dün eleştirmen Robert C. Morgan'ın, Diyarbakır Sanat Merkezi'nde çağdaş sanatın toplumun dönüşümündeki rolü ve bienallerin kültürel küreselleşmede arabuluculuk görevi üzerine verdiği konferansla başlayan etkinlikte bugün Brecht'in Her Şey Böyle Gittiği İçin, Hiçbir Şey Böyle Devam Etmeyecek sözünden ismini alan video gösteriminde, Natalya Dyu, Larissa Sansour, Mounira Al Solh, Hamlet Housepian, Tamas St.Auby ve Maria Ruido'nun çalışmaları gösterilecek. Yarın ise bienale Nefes ve Köken, Robben adlı video çalışmalarıyla katılan Erkan Özgen saat 17.00'de Diyarbakır Sanat Merkezi'nde bir konuşma yapacak. Konuşmanın ardından da bir Brecht alıntısı olan Yardım ve Güç Yekpare Bir Bütün Oluşturur ve Bu Bütündür Değiştirilmesi Gereken başlıklı video gösterimi başlayacak. 16 Eylül Çarşamba ise saat 16.30'da Avi Mograbi'nin Yardım ve Güç Yekpare Bir Bütün Oluşturur ve Bu Bütündür Değiştirilmesi Gereken başlıklı video gösterimi yapılacak.

2009-09-27T12:59:00.000-07:00

Ahmet Evren - Cumartesi
aetan@yenisafak.com.tr

19 Eylül 2009 Cumartesi

İnsan Neyle Yaşar?

Koç Grubu'nun “Bienal sponsoru” unvanıyla destek verdiği 11. Uluslararası İstanbul Bienali'nin afişlerindeki soru bu. Günlerdir başımı çevirdiğim her duvarda, İstiklal'de, E-5'te, kafede, restoranda ve metroda gördüğüm bu soruyu da düşünmeden edemedim. Biraz araştırınca bu sorunun, tam 80 yıl önce Bertolt Brecht'in Elisabeth Hauptmann ve Kurt Weill ile birlikte yazdığı “Üç Kuruşluk Opera” adlı oyunun ikinci perdesinin kapanış parçasının ismi olduğunu öğrendim. Ben bu oyunu iki sene önce İTÜ'lü tiyatrocu arkadaşlarımın ısrarlarıyla 2007 Boğaziçi Tiyatro Şenliği kapsamında seyretmiştim. Mükemmel bir oyundu. Burjuvaziyle yoksul ve haydut dünyalar arasındaki ilişki üzerine kurulmuş oyun gerçekten “İnsan neyle yaşar? sorusuna güzel bir cevaptı. Özellikle müziklerinden çok etkilenmiştim. İşte o parça Almancası "Denn wovon lebt der Mensch?" olan “İnsan Neyle Yaşar?” mış…

Hoş bir rastlantı oldu benim için. Orijinali “The Threepenny Opera” olan oyunun sanırım yeni temsilleri de bienali takip eden günlerde yeniden tiyatroseverlerle buluşur. Tavsiye ederim, takip edin ve izleyin! Oyun, 80 yıllık bir klasik. Eser zaten 1930'larda müziğin kullanım şekli ile tiyatro ve klasik opera arasında kendine özgü bir yer edinmiş ve devrim yaratmış. Sene 2009! Nereden nereye…

Bienal bahane, soru şahane…

Bienalin küratörü Zagreb'te kar amacı gütmeyen bir kültür kuruluşu. Kısaltması WHW olan “What, How & for Whom” adlı kuruluşun bienal sorusu da güzel bir saplama! “İnsan neyle yaşar” sorusuna; ne, nasıl ve kimin için gibi bir saç ayak sunuyor sanki. Bienalde ne var ne yok derseniz, gidin görün derim. Mekanlar aynı yine. Tophane'deki iki mekandan biri, nargilecilerin önünden sahile doğru inince göreceğiniz Antrepo No.3. Diğeri ise Tophane tramvay istasyonunun bir üst sokağındaki eski Tütün Deposu. Üçüncü mekansa Rumeli Caddesi'nin Abide-i Hürriyet'le kesiştiği taş duvarın arkası, yani Feriköy Rum Okulu. Yerli ve yabancı toplam 70 sanatçının ses ve video çalışmalarından tutun da; fotoğraf, heykel ve resme kadar aklınıza bile gelmeyecek ucukluk, kaçıklık hatta tuhaflığın da bulunduğu 120'den fazla eseri sizleri bekliyor salon ve sınıflarda… Ben geçen hafta Antrepo'yu gezebildim ancak. Erkan Özgen'in video çalışmaları hem bu soruya hem de ülkece üzerinde tartıştığımız “açılım”a güzel bir cevap. Bir tarafta renk cümbüşü tablolar, diğer tarafta eski savaşlardan ve diktalardan günümüze taşınan mükemmel fotoğraflar göreceksiniz. Kimine göre sanat, kimine göre dekoratif bir kıymet ama bence önemli olan ne, nasıl ve kimin için bu hayat? Haydi, hele bir düşünün şöyle…

Nedir yaşamak?

Hayat bir nefes ama nefes alan tek mahluk da biz değiliz tabii… Börtü-böcek, çiçek, kedi ve köpek de var bu oksijene ortak olan! Hatta duvar bile nefes almıyor mu bu hayatta? Ot dediğimiz her şey bile sessizce temizlemiyor mu aldığı her nefeste bu dünyayı? Onların her nefesi faydayken bu dünyaya bizlerin ne kadar faydası var acaba… Kaç nefes aldınız acaba yıllardır? Kaç paralık faydanız oldu hayata? Nefes almak hayat ama yaşamak nefes almak mı acaba…

Nasıl bir hayat yaşıyorsunuz?

Yaşıyoruz işte, iş-güç demeyin! Sorarım sonra size; ot gibi mi, adam gibi mi diye? Börtü böcek gibi ezile ezile mi, yoksa çiçek gibi güneşe sevgili, her damlaya su diyerek mi? Yoksa kedi köpek gibi birbirinizi yiyerek mi? Ne biliyim işte ya da aciz, mutsuz hatta yorumsuz mu? Duvar gibi yani! Duvar bile isyan eder acıya ve hatta aynı yerine iki çivi çaktırmaz mesela… Nefes alıyorsak hayattayız ama acı ve mutluluğu hissetmiyorsak kötü yaşıyoruz bence. Siz nasıl hissediyorsunuz acaba…

Kimin için yaşıyoruz?

Bence önceleri hayatta kalmak için, sonraları süratle öğrenmek için, bir ara sadece kendimiz için ve bence uzunca bir süre de sevdiklerimiz ve sorumluluklarımız için. Hayata bizleri bağlayan en önemli şey sevgilerimiz değil mi? En çok kendimizi seveceğiz elbette ama aynalara mahçup olmadan… Bu hayatta yaşadığımız her şeyin bize ait olduğunu unutmadan, kaçmadan. Acısıyla tatlısıyla, el ele, gönül gönüle… Kim ki seviyorsa üzülmesi an meselesi ama üzmeden yaşamak ve yaşatmak sevenin de her zaman elinde değil mi? Bazen bir gülüş, bazen bir öpüş… Her şeyin sebebi sevmek değil mi?

İnsan ne nefesle, ne parayla, ne de işle güçle yaşayabilir sadece...

Beyni de ölse, kolu da kesilse, cebi de delinse;

İnsan sevgiyle yaşar aslında!

Çünkü en son kalp durur bu hayatta…

Mutluluk ve sevgiyle nice bayramlara

Evrensel; Bir kalpte gerekli olan en önemli şey, sevgidir…

Yasal Uyarı: Yayınlanan köşe yazısı/haberin tüm hakları Diyalog Gazetecilik San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne aittir. Kaynak gösterilse dahi köşe yazısı/haberin tamamı özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan köşe yazısı/haberin bir bölümü, alıntılanan köşe yazısı/habere aktif link verilerek kullanılabilir.

işte link; http://209.85.135.132/search?q=cache:pIzddgnrCZ4J:yenisafak.com.tr/yazarlar/Default.aspx%3Ft%3D19.09.2009%26y%3DAhmetEvrenCumartesi+%22erkan+%C3%B6zgen%22&cd=183&hl=tr&ct=clnk

ISTANBUL BİeNAL PROGRAMI

2009-09-27T12:57:00.001-07:00

11. Uluslararası İstanbul Bienali, kapılarını 12 Eylül Cumartesi günü sanatseverlere açıyor

Koç Holding sponsorluğunda, İstanbul Kültür Sanat Vakfı tarafından düzenlenen 11. Uluslararası İstanbul Bienali, kapılarını 12 Eylül Cumartesi günü sanatseverlere açıyor. 8 Kasım‘a kadar gezilebilecek İstanbul Bienali, İstanbul’u dünya sanat çevrelerinin ilgiyle izlediği bir sanat platformuna dönüştürecek. İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı‘nın 2009 ve 2010 yılı boyunca desteklediği İstanbul Festivalleri arasında yer alan İstanbul Bienali sergileri 2 ay boyunca Pazartesi günleri hariç her gün 10.00-19.00 arasında gezilebilecek.

11. Uluslararası İstanbul Bienali; WHW / What, How & for Whom (Ne, Nasıl ve Kimin İçin) küratörlüğünde; Antrepo No.3, Tütün Deposu ve Feriköy Rum Okulu‘nda 40 ülkeden 70 sanatçı ve sanatçı grubunun 141 projesine ev sahipliği yapacak.

11. Uluslararası İstanbul Bienali kapılarını 10 Eylül Perşembe günü Antrepo No.3‘te yapılan Basın Toplantısı‘nın ardından ulusal ve yabancı basın mensuplarına açtı. 35 ülkeden 400′ün üzerinde yabancı basın mensubunun da takip ettiği basın açılışında konuşmacı olarak WHW üyeleri Ivet Ćurlin, Ana Dević, Nataša Ilić ve Sabina Sabolović‘in yanı sıra Koç Holding Yönetim Kurulu Başkanı Mustafa Koç, 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı Yürütme Kurulu Başkanı Şekib Avdagiç, İKSV Genel Müdürü Görgün Taner ve Uluslararası İstanbul Bienali Direktörü Bige Örer katıldılar.

Basın Toplantısı’nda konuşan İKSV Genel Müdürü Görgün Taner, sanatı kentin gündelik hayatıyla kaynaştıran sergileri, panel, performans ve diğer etkinlikleriyle Uluslararası İstanbul Bienali’nin hem yurtiçi hem de yurtdışındaki önemine dikkat çekerek, İKSV’nin, Avrupa’nın kültür başkenti olmaya hazırlanan İstanbul’un böylesi önemli bir güncel sanatlar sergisine ev sahipliği yapmasını sağlıyor olmasından gurur duyduğunu belirtti. Taner konuşmasında bugün uluslararası güncel sanatlar arenasında en saygın etkinlikler arasında sayılan İstanbul Bienali’nin bu yılkı küratörleri WHW ile İstanbul Bienali’nin gerçekleştirilmesine katkıda bulunan tüm kurum ve kuruluşlara teşekkürlerini de iletti.

Bienal Sponsoru Koç Holding adına konuşma yapan Koç Holding Yönetim Kurulu Başkanı Mustafa Koç yaptığı konuşmasında: “Güncel sanat, düşünen, yaratıcı, üretken ve yenilikçi bir nesil yaratmaya yardımcı olan bir sanat dalı. Bienal de güncel sanatın ülkemizdeki gelişiminde çok önemli bir yere sahip. Ayrıca, İstanbul Bienali, dünyadaki sanat etkinlikleri arasında yerini almış ve uluslararası basın ve sanatseverler tarafından çok yakından takip edilen bir etkinlik. Tüm bunlardan dolayı Koç Holding olarak Bienal sponsorluğumuzdan yana büyük memnuniyet duyduğumuzu ve bu işbirliğine karar verdiğimiz gün kadar heyecanlı olduğumuzu ifade etmek isterim” dedi.

Koç Holding, 2007 yılında başladığı “Bienal Sponsorluğu”na 2016 yılına kadar gerçekleştirilecek dört İstanbul Bienali boyunca devam edecek.

İstanbul Bienali’nin, bu yıl da İstanbulluları çağdaş sanatla buluşturmanın yanı sıra, dünyanın önde gelen sanatçılarını İstanbul’un ilham verici atmosferinde bir araya getireceğini belirten 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı Yürütme Kurulu Başkanı Şekib Avdagiç konuşmasında: “2010 yılında Avrupa Kültür Başkenti unvanını taşıyacak İstanbul’un kültür sanat hayatının gelişiminde en önemli yapı taşlarından olan Uluslararası İstanbul Bienali çok kısa zamanda, dünyanın başlıca kültür sanat etkinlikleri arasında yerini aldı. Bienal, hiç şüphesiz Türk çağdaş sanatının olduğu kadar İstanbul’un kültürel mirasının da tüm dünyaya tanıtılmasına katkıda bulunmakta, İstanbul’un uluslararası alanda hak ettiği konuma ulaşmasında önemli rol oynamaktadır. İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı olarak, İstanbul’un Avrupa Kültür Başkenti sürecine de büyük katkı sağlayan bu uluslararası etkinliğin, İKSV ile işbirliğimiz kapsamında hayata geçirilmesinden büyük gurur duyuyoruz” dedi.

İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı, İstanbul Kültür Sanat Vakfı’nın 2009 ve 2010 yıllarında gerçekleştireceği tüm İstanbul Festivalleri’ne destek veriyor. 11. Uluslararası İstanbul Bienali ayrıca TC Başbakanlık Tanıtma Fonu Kurulu, TC Kültür ve Turizm Bakanlığı ve İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından da destekleniyor.

11. Uluslararası İstanbul Bienali, başlığını Bertolt Brecht’in 1928 yılında Elisabeth Hauptmann ve Kurt Weill ile birlikte yazdığı Üç Kuruşluk Opera adlı oyunun ikinci perdesinin kapanış parçası olan “İnsan Neyle Yaşar?” adlı şarkıdan alıyor.

WHW tarafından “İnsan Neyle Yaşar?” sorusu etrafında kurulan İstanbul Bienali’nin kavramsal çerçevesi, Brecht’e yeniden keşfedilmesi ve yeni kuşaklara gösterilmesi gereken bir klasik olarak bakmıyor. Brecht’i tekrar gündeme getirerek çağdaş kapitalizm koşullarında sanatsal uğraşın rolü hakkında bir düşünme denemesine girişmeyi, günlük pratikleri, değer sistemlerini ve eylem biçimlerini yeniden değerlendirmeyi amaçlayan İstanbul Bienali kapsamında bu sene 40 ülkeden dünya güncel sanat çevrelerinde tanınan ya da yeni keşfedilen 70 sanatçı ve sanatçı grubunun 141 projesi sergilenecek.

11. Uluslararası İstanbul Bienali‘nin küratörleri WHW / What, How & for Whom (Ne, Nasıl ve Kimin İçin) kurulduğu 1999 yılından bu yana çalışmalarını Hırvatistan’ın Zagreb kentinde sürdürüyor. Zagreb Üniversitesi’nde Sanat Tarihi ve Karşılaştırmalı Edebiyat alanında lisans ve yüksek lisans eğitimi alan WHW üyeleri Ivet Ćurlin, Ana Dević, Nataša Ilić ve Sabina Sabolović, 2003 senesinden bu yana Zagreb’deki belediyeye bağlı ve kâr amacı gütmeyen Nova Galerisi’ni yönetiyorlar.

İstanbul Kültür Sanat Vakfı‘nın uluslararası sanat platformlarında büyük yankı uyandıran etkinliği Uluslararası İstanbul Bienali bu yıl da dünya güncel sanat platformunun birçok önemli ismini de İstanbul’da ağırlayacak. İstanbul Bienali açılışına uluslararası sanat çevrelerinden eleştirmen, küratör, müze ve galeri yöneticileri ile 35 ülkeden 400′ü aşkın yabancı basın mensubu olmak üzere 3.000′i aşkın konuk katılacak.

BİENAL MEKÂNLARI

12 Eylül Cumartesi günü sanatseverlerin ziyaretine açılacak olan 11. Uluslararası İstanbul Bienali‘nin mekânları, Tophane’de İstanbul Denizcilik İşletmeleri’ne ait alandaki 3 numaralı Antrepo, Tophane’deki Tütün Deposu ve Şişli’deki Feriköy Rum Okulu‘ndan oluşuyor. Öğrencisi olmadığı için 2003 yılından bu yana hizmet vermeyen Feriköy Rum Okulu, 11. Uluslararası İstanbul Bienali aracılığıyla ilk kez bir sanat mekânı olarak kullanılacak.

Antrepo No.3‘te 49 sanatçı ve sanatçı grubunun projeleri yer alacak.

Tütün Deposu‘nun bir galeriye ait olan giriş katı dışındaki katlarında ve ek 13 sanatçının projeleri yer alacak.

1875 yılında Feriköy Avukat Caddesi’nde açılan ve daha sonra 1900 yılında Abide-i Hürriyet Caddesi’ne taşınan, 2003 yılından bu yana ise hizmet vermeyen Feriköy Rum Okulu‘nda ise 24 sanatçının projeleri izleyiciye sunulacak.

BİENAL, SERGİ MEKANLARI DIŞINDA DA İZLEYİCİYLE BULUŞACAK

11. Uluslararası İstanbul Bienali, mekanlardaki sergilerin yanı sıra, şehrin farklı alanlarında gerçekleştirilecek projelerle güncel sanatı sergi mekanlarının dışına taşıyor.

İstanbul Bienali sanatçılarından Mounira Al Solh, NOA (Not Only Arabic / Sadece Arapça Değil) adlı özel derginin ikinci sayısını İstanbul Bienali kapsamında yayımladı. “Tutuklama Başka Bir Şeyin Altında Gömülü” adıyla yayımlanan özel dergi projesinde Mohammed Abi Samra, Alena Alexandrova, Amal Issa, Zachary Formwalt ve Erden Kosova’nın yazıları yer alıyor. Derginin okunması için randevu alınması gerekiyor. Bilgi için: + 90 (534) 397 38 78

İstanbul’da şiddet mağduru olan kadınlara yönelik bir vakıf olan Mor Çatı’yla birlikte çalışan Sanja Ivekovic, İstanbul Bienali kapsamında yer alan özel projesi “Güneş Gözlükleri” ile şehir merkezinin çeşitli noktalarında asılmış posterlerle izleyicilerle buluşacak.

Işıl Eğrikavuk‘un “Karanlık Kütüphane” başlıklı özel projesi ise 12 Eylül Cumartesi günü Radikal Gazetesi’nin Cumartesi ekinde ve Hürriyet Daily News gazetelerinde okuyucularla buluşacak. Proje, ayrıca 12 Eylül tarihinde tüm sergi mekanlarında da görülebilecek.

İstanbul Bienali sanatçılarından Rabih Mroué‘nin “İmgeler Sakinleri / The Inhabitants of Images” adlı özel performansı 10 Eylül Perşembe akşamı saat 21.00′de Beyoğlu Emek Sineması’nda görülebilir.

BİENAL SPONSORLARI

11. Uluslararası İstanbul Bienali’nde Bienal Sponsoru Koç Holding‘i takiben,

Arçelik A.Ş., Koç Enerji Grubu şirketlerinden Aygaz, Opet ve Tüpraş, Ford Otomotiv Sanayi A.Ş., Polisan Boya Sanayi ve Tic. A.Ş. Bienale katkı sağlayan olarak yer alıyor.

11. Uluslararası İstanbul Bienali‘nin gerçekleşmesinde Foundation for Arts Initiatives, The Christensen Fund, Ford Foundation, British Council-Creative Collaboration, Mondriaan Foundation, Institut für Auslandsbeziehungen e. V., The Danish Arts Council, Bureau of Educational and Cultural Affairs, U.S. Department of State, Washington, Australian Government - Australia Council for the Arts başta olmak üzere birçok uluslararası kurum büyük katkıda bulunuyor.

11. Uluslararası İstanbul Bienali katalogu, İKSV ve Yapı Kredi Yayınları tarafından Vehbi Koç Vakfı’nın katkılarıyla yayımlandı.

Bu katkı sağlayan kurum ve kuruluşların yanı sıra Bienale Özel Proje Sponsorları olarak Canan Pak, Digiturk, Fiba Sigorta A.Ş., Koçtaş, Point Hotel Taksim, Sema-Barbaros Çağa, Tefken Sigorta Aracılık Hizmetleri A.Ş., Türk Henkel A.Ş. ve Yapı Kredi Bankası A.Ş. katkı sağlıyor.

11. Uluslararası İstanbul Bienali yukarıda adı geçen kurumların yanı sıra iş dünyasının önde gelen 23 kuruluşunun da Bienal Destekçisi olarak bu büyük sanat olayına yaptığı katkılarla gerçekleşiyor.

İstanbul Kültür Sanat Vakfı’nın resmi sponsorları ise: Öncü Sponsor Eczacıbaşı Holding, Resmi İletişim Sponsoru Turkcell, Resmi Taşıyıcı DHL, Resmi Konaklama The Marmara. 11. Uluslararası İstanbul Bienali’nin tanıtım kampanyası ve yayınları WHW küratör kolektifinin üyesi, tasarımcı Dejan Kršić tarafından hazırlandı.

AÇILIŞ ETKİNLİKLERİ

11. Uluslararası İstanbul Bienali‘nin açılış etkinlikleri 10 Eylül Perşembe günü başlayıp, 12 Eylül Cumartesi günü akşamına kadar sürecek. Açılış kapsamında yer alan etkinlikler:

Nikolaus Hirsch, Philipp Misselwitz ve Oda Projesi‘nin küratörlüğünü üstlendiği “Kültürel Aracılar” başlıklı sunum ve paneli 10 Eylül Perşembe günü 15.30 - 18.00 saatleri arasında Eski Platform Garanti‘de. Nina Möntmann’ın moderatörlüğünü üstlendiği panele konuşmacı olarak Nikolaus Hirsch, Philipp Misselwitz, Oda Projesi, Shahab Fotouhi, Shahira Issa, Gregory Sholette ve William Wells katılacak.

Brian Holmes‘un Van Abbemuseum, Eindhoven ve WHW tarafından yayınlanan “Aşırıkoddan Kaçış / Escape the Overcode” isimli kitabının tanıtımı 10 Eylül Perşembe 18.30-19.30 arasında Eski Platform Garanti’de.

İstanbul Bienali sanatçılarından Rabih Mroué‘nin “İmgeler Sakinleri / The Inhabitants of Images” adlı özel performansı 10 Eylül Perşembe akşamı saat 21.00′de Beyoğlu Emek Sineması‘nda.

Hasan Nuhanović‘in “BM Bayrağı Altında / Under UN Flag” adlı konuşması 11 Eylül Cuma günü 12.00-13.00 saatleri arasında Eski Platform Garanti‘de.

Küratörlüğünü Can Altay ve Philipp Misselwitz‘in üstlendiği “Sığınma” başlıklı panel ve sunum 11 Eylül Cuma günü 14.00-16.00 saatleri arasında Eski Platform Garanti‘de. Ursula Biemann’ın moderatörlüğünde gerçekleşecek panelin konuşmacıları Yaşar Adanalı, Can Altay, Handan Coşkun, Selva Gürdoğan, Amr Saeddine, Philipp Misselwitz ve Alessandro Petti.

İstanbul Bienali sanatçılarından Lisi Raskin‘in kitap tanıtımı ve performansı ise 12 Eylül Cumartesi günü 13.30-14.30 saatleri arasında Feriköy Rum Okulu‘nda gerçekleşecek.

Brian Holmes ve WHW tarafından hazırlanan “Bir Dünya Görüşüne Gerçekten İhtiyacımız Var Mı?” başlıklı panel 12 Eylül Cumartesi günü 16.00-18.00 saatleri arasında Eski Platform Garanti‘de. Brian Holmes’un moderatörlüğünü üstlendiği panele Meltem Ahıska, Bassam el Baroni, Charles Esche, Marko Peljhan ve Irit Rogoff konuşmacı olarak katılacak.

11. Uluslararası İstanbul Bienali yabancı konuklarını açılış etkinlikleri kapsamındaki iki partiyle ağırlıyor. Sadece kapıdan veya önceden alınan “BienalArtı” ya da “11B Sınırsız” biletleriyle girilebilecek Bienalin ilk partisi “Perşembe” 10 Eylül Perşembe akşamı saat 23.00‘ten itibaren Elhamra Pasajı’nın içinde yer alan XLarge İstanbul‘da gerçekleşecek. Bienalin “Perşembe Partisi”nde DJ kabininde Merve Erol ve Serkan Seymen dinleyicilerine türler ve zamanlar arasında çarpıcı bir yolculuğa çıkaracak.

11 Eylül Cuma akşamı yine saat 23.00‘te bu kez Karaköy Liman Lokantası‘nda İstanbul Bienali Açılış Partisi düzenleniyor. 11. Uluslararası İstanbul Bienali’nin açılışını kutlamak amacıyla, dünyanın dört bir yanından gelen sanatçılar, konuklar ve “BienalArtı” ve “11B Sınırsız” bileti sahipleri bir araya gelecek. Partinin açılışını, İstanbul Caz Festivali ekibinden ve İstanbul’un alternatif müzik hayatının deneyimli DJ’lerinden Harun İzer yapacak. Gecenin devamında ise, daha DJ ikilisi DearHead kabinde olacak.

BİENALE DÜNYANIN DÖRT BİR YANINDAN

3000′İ AŞKIN KONUK GELİYOR

İstanbul Kültür Sanat Vakfı‘nın uluslararası sanat platformlarında büyük yankı uyandıran etkinliği Uluslararası İstanbul Bienali bu yıl da dünya güncel sanat platformunun birçok önemli ismini de İstanbul’da ağırlayacak. Uluslararası sanat çevrelerinden eleştirmen, küratör, müze ve galeri yöneticileri ile 35 ülkeden 400′ü aşkın yabancı basın mensubu olmak üzere 3.000′e yakın konuk İstanbul Bienali’ni görmek için açılış haftasında İstanbul’da olacak.

11. Uluslararası İstanbul Bienali uluslararası basın-yayın kuruluşları tarafından da yakından takip edilecek: International Herald Tribune, Almanya’dan Süddeutsche Zeitung, Die Welt, Die Zeit, Fransa’dan Le Monde, Le Figaro, Liberation, İngiltere’den The Guardian, İtalya’dan La Repubblica, Panorama ve İspanya’dan El Pais, ABC gibi büyük gazeteler İstanbul Bienali’ni izlemeye temsilcilerini gönderiyor. Fransa, İtalya, İspanya, Hollanda, Bulgaristan ve Yunanistan’ın önde gelen televizyon kanallarından ekipler İstanbul Bienali’ne yönelik programlar düzenlemek üzere İstanbul’a muhabirlerini gönderiyorlar.

Güncel sanatın öncü kurumlarından MOMA; Tate Modern ve Georges Pompidou sanat merkezlerinin yöneticileri de İstanbul Bienali’ni izlemek üzere açılış haftasında İstanbul’da bulunacaklar.

KOÇ HOLDİNG’İN DESTEĞİYLE,

ÇOCUKLAR, ÜNİVERSİTE ÖĞRENCİLERİ VE SANAT ÖĞRETMENLERİ GÜNCEL SANATLA BULUŞUYOR

KOÇ HOLDİNG DESTEĞİYLE ÜNİVERSİTE ÖĞRENCİLERİ

BİENALİ GEZİYOR

11. Uluslararası İstanbul Bienali süresince Bienal mekânlarındaki gişelerde öğrenci kimliğini gösteren üniversite öğrencileri Bienal sergilerini, ücret ödemeden, İstanbul Bienali Sponsoru Koç Holding‘in konuğu olarak gezebilecek.

2007 yılında 10. Uluslararası İstanbul Bienali’nde Koç Holding’in desteğiyle başlatılan bu proje üniversite öğrencilerinden büyük ilgi görmüş, İstanbul ve çevre illerdeki üniversitelerden 18.000 üniversite öğrencisi Bienal sergilerini ziyaret etmişti. Koç Holding, projeyi bu sene de destekleyerek, üniversite öğrencilerini dünya sanat platformunun odak noktası olacak İstanbul Bienali’ne katılan sanatçılar ve sergilenecek güncel sanat projeleriyle tanıştırmayı hedefliyor.

MİNİK SANATSEVERLER İÇİN BİENAL BOYUNCA

ÇOCUK EĞİTİM PROGRAMLARI

İKSV ve Pace Sanat Merkezi, Koç Holding sponsorluğunda İstanbul Bienali kapsamında çocuk eğitim programları da gerçekleştiriyor. 6-14 yaş grubundaki çocukların müze ve sergi kültürünü geliştirmek ve onları temel sanat kavramlarıyla tanıştırmak, çağdaş sanata olan ilgiyi artırmak amacıyla düzenlenecek çocuk eğitim programları 11. İstanbul Bienali’nin açık olduğu 12 Eylül-8 Kasım tarihleri arasında devam edecek.

13 Eylül Pazar gününden itibaren başlayacak çocuk eğitim programları, Bienalin açık kaldığı 8 hafta boyunca, Salı ve Pazar günleri olmak üzere haftada 2 gün, sadece 13 - 23 Ekim tarihleri arasında Pazartesi hariç her gün, 2 grup halinde gerçekleşecek. 3 farklı yaş aralığındaki 20′şer kişilik gruplar, eğitmenlerle birlikte İstanbul Bienali sergilerini gezebilecekler. Katılım için önceden rezervasyon gerekmektedir.

(Rezervasyonlar için: Ceren Özmimar (212) 334 07 93)

SANAT ÖĞRETMENLERİ GÜNCEL SANATLA BULUŞUYOR

11. Uluslararası İstanbul Bienali kapsamında bu yıl ilk defa Vehbi Koç Vakfı sponsorluğunda; sanat öğretmenleri için özel olarak hazırlanmış bir eğitim programı gerçekleştirilecek. İstanbul’da bulunan özel ve devlete ait ilköğretim okulları ve liselerde görev yapmakta olan öğretmenler arasından belirlenecek 100 sanat öğretmeni, 10-11 Ekim tarihlerinde 50′şerli gruplara ayrılarak tüm gün boyunca uzman Mine Küçük tarafından verilecek eğitim programına katılacak.

Vehbi Koç Vakfı’nın destekleriyle gerçekleşecek eğitim programında sanat öğretmenlerinin çağdaş sanata ilgilerini artırmak, vizyonlarının genişlemesine katkıda bulunmak ve öğrencilere yeni bir perspektifile yaklaşmalarını sağlamak amaçlanıyor.

İSTANBUL BİENALİ’NİN ÖZEL “SINIF”LARI

Koçtaş‘ın sponsorluğunu üstlendiği “Sınıf” projesi, Bienal’in üç farklı sergi mekânında bulunan odalardan oluşuyor. Bienal sanatçılarına dair demografik bilgilerden küratöryal araştırma sürecine, mekân seçimlerinden İstanbul Bienali‘nin bütçesine kadar Bienal hakkında merak edilen birçok bilginin yer alacağı “Sınıf”larda izleyiciler Bienal’i farklı bir açıdan görme fırsatı da bulacak.

Bienal’in kavramsal çerçevesi doğrultusunda hazırlanan ve Bertolt Brecht’in tiyatro yöntemleri ile genel sanat üretimine yönelik yaklaşımından izler taşıyan “Sınıf” projesi ile Bienal izleyicisinin, sanatsal üretimin ortaya çıkardığı toplumsal ve sanatsal sorulara karşı eleştirel bir yaklaşım geliştirerek sergiye aktif olarak katılması amaçlanıyor.

11. ULUSLARARASI İSTANBUL BİENALİ YAYINLARI

11. Uluslararası İstanbul Bienali için iki ayrı yayın hazırlandı: Rehber ve metinler kitabı. Bienal rehberinde, küratörlerin Bienal kavramsal çerçevesiyle ilgili yazılarına, mekân planlarına, sanatçılarla ve işlerle ilgili bilgilendirici metinlere ve projelerden görsellere yer veriliyor. Bienal rehberleri, sergi mekanlarının girişlerinden ve İKSV Binasından sadece 2 TL‘ye alınabilir.

“İnsan Neyle Yaşar?” metinler kitabında ise, WHW‘nin serginin kavramsal yaklaşımına dair kapsamlı yazısının yanı sıra, Bienal kavramsal çerçevesiyle ilintili temalara değinen yazılar aracılığıyla izleyiciye farklı perspektifler sunuluyor. “İnsan Neyle Yaşar?” metinler kitabında, Meltem Ahıska, Bertolt Brecht, Boris Buden, Ayşe Buğra, Eda Cufer, Gökçe Dervişoğlu, Mladen Dolar, Süreyyya Evren, Morad Farhadpour, Luis Ignacio Garcia, Brian Holmes & Claire Pentecost, Minqi Li, Omnia El Shakry ve Stephen Wright‘ın yazılarına yer veriliyor.

“İnsan Neyle Yaşar?” metinler kitabı, Bienal mekânları (Feriköy Rum Okulu, Antrepo No.3, Tütün Deposu), İKSV Binası (İstiklal Cad. No.64) ve merkezî kitabevlerinden 35 TL’ye temin edilebilecek.

11. ULUSLARARASI İSTANBUL BİENALİ NASIL GEZİLİR?

11. Uluslararası İstanbul Bienali bilet fiyatlarında bir artış yapmadan sergi biletlerini geçen Bienaldeki fiyatlarından satışa çıkartıyor: 11. Uluslararası İstanbul Bienali‘nin bilet fiyatı 10 TL. İlköğretim ve lise öğrencileri ile 65 yaş üstü izleyiciler, öğretmenler, Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği üyeleri 5 TL’lik indirimli biletle izleyebilecekler.

Üniversite öğrencilerinin İstanbul Bienali sergilerini gezmek için Antrepo No.3, Tütün Deposu ve Feriköy Rum Okulu girişlerindeki gişelere üniversite kimlikleriyle başvurmaları yeterli.

11. Uluslararası İstanbul Bienali biletleri: www.biletix.com, Biletix Çağrı Merkezi (0216 556 98 00), Biletix satış noktaları ile İKSV merkezinden (İstiklal Cad. No:64, Beyoğlu, hafta içi 10.00-17.00 arasında) ve 12 Eylül Cumartesi gününden itibaren tüm sergi mekanlarından satın alınabilir.

Lale Kart sahipleri Bienal biletlerinde her zaman sahip oldukları %25′e varan özel Lale Kart indiriminden yararlanabilecek.

Rehberli Bienal Turları: 11. Uluslararası İstanbul Bienali sergi mekânlarında her gün 11.00, 13.30, 15.00, 16.30 saatlerinde düzenlenecek olan rehberli turlara katılım ücreti ise yine tam 10 TL, öğrenci 5 TL (giriş biletinden ayrı) olacak.

Sanatseverlerin, biletleri ile birlikte alacakları 384 sayfalık ”Bienal Rehberi”nin fiyatı ise 2 TL olacak.

Bienal “11B Sınırsız” ile gezilir

İstanbul Bienali’ni herkesten önce, sınırsız ve özel etkinlikleriyle birlikte izleme fırsatı sunan ve sınırlı sayıda satışa sunulan iki kişilik “11B Sınırsız” biletinin fiyatı 50 TL.

“11B Sınırsız” bileti ile sanatseverler, sergileri Bienal ekibiyle birlikte açılıştan önce 10 ve 11 Eylül tarihlerinde gezebilecek, Bienal kapsamında gerçekleşecek özel etkinlikler ve açılış partilerinden birine katılabilecek, Bienal süresince sergi mekânlarına sınırsız giriş hakkı elde edecek ve Bienal boyunca, belirlenecek kafe, restoran, kitabevi ve müzikevlerinde indirimler kazanacaklar. “11B Sınırsız” bileti ile Bienal rehberi de ücretsiz.

“11B Sınırsız” biletleri, Biletix satış sisteminin yanı sıra İKSV Binası’ndan da satın alınabilecek.

“BienalArtı”yla siz de İstanbul Bienali’nin parçası olun

İstanbul Bienali bu yıl ilk kez, sanatseverlerin kişisel olarak İstanbul Bienali’nin gerçekleşmesine katkıda bulunmasını sağlayan “BienalArtı” biletlerini satışa sundu.

“BienalArtı” ile sanatseverler, İstanbul Bienali’ne kişisel olara katkıda bulunmanın yanı sıra sergileri herkesten önce, sınırsız ve özel etkinlikleriyle birlikte izleme fırsatına da sahip olacaklar. “BienalArtı” sahipleri ayrıca Bienal küratörlerinden etkinliğin gerçekleşmesindeki paylar için bir teşekkür mektubu alacaklar.

İki kişi için geçerli olacak “Bienal Artı” biletinin fiyatı 150 TL. “Bienal Artı” biletleri Biletix satış kanallarının yanı sıra İKSV binasından satılıyor.

11. ULUSLARARASI İSTANBUL BİENALİ’NDE

MEKÂNLAR VE SAATLER

1. Antrepo No: 3, Meclis-i Mebusan Caddesi, Liman İşletmeleri Sahası, Karaköy

2. Tütün Deposu, Lüleci Hendek Caddesi, Koltukçular Çıkmazı No.1, Tophane

3. Feriköy Rum Okulu, Abide-i Hürriyet Caddesi No.7, Şişli

Bienal sergi mekânları 12 Eylül - 8 Kasım tarihleri arasında Pazartesi hariç her gün 10.00-19.00 saatleri arasında ziyarete açık olacak. Bienal açılışını takip eden 14 Eylül Pazartesi günü tüm mekânlar açık kalacak; Şeker Bayramı’nın birinci gününe denk gelen 20 Eylül Pazar günü ise tüm sergi mekanları kapalı olacak.

BİENALDE SERGİ MEKANLARI ARASI ULAŞIM ÇOK KOLAY…

11. Uluslararası İstanbul Bienali kapsamında 12 Eylül Cumartesi-30 Eylül Çarşamba tarihleri arasında Ford Otomotiv Sanayi AŞ katkılarıyla Antrepo No.3-Feriköy Rum Okulu arasında saat başı ring seferi hizmeti verilecektir.

Ayrıntılı bilgi için: www.iksv.org/bienal

11. Uluslararası İstanbul Bienali görselleri için: www.iksvpress.com/bienal2009

11. ULUSLARARASI İSTANBUL BİENALİ

SERGİ MEKÂNLARINA GÖRE SANATÇI LİSTESİ

Antrepo No.3

Tophane’de İstanbul Denizcilik İşletmeleri’ne ait alandaki 3 numaralı Antrepo‘da 49 sanatçı ve sanatçı grubunun projeleri yer alacak.

Jumana Emil Abboud - “Limon Kaçakçılığı” (2006), “Nar” (2005)
Vyacheslav Akhunov - “Anıtsal Propaganda Konulu Lenin Planı” (1975-85), “Leniniana” (1977-82), “Sineklik Devrim” (1977), “Mutlak Envanterlendirme” (1975)
Mounira Al Solh - “Deniz Bir Müzik Setidir” (2006-09)
Nevin Aladağ - “Şehir Sesi” (2009)
Hüseyin Bahri Alptekin - “Şikayet Etme” (2007)
Yüksel Arslan - “Kapital”, “Sermayeye Entegre Olmuş İşçi” (1972), “Sömürgecilik” (1971), “Sınıflar” (1971), “Nervus rerum” (1973), “İşçiyle Makine Arasındaki Mücadele” (1970),
“Kapital dizisi” (1969-1975) “Defterlerden çizimler”
Zanny Begg - “Şeker mi (Şaka mı)” (2008)
Lidia Blinova - “El Süsleri” (1995)
Anna Boghiguian - “Tarihin Kıyılarında Bir Şair” (Konstantinos Kavafis) (2009)
KP Brehmer - “Amerikan Bayraklarında Düzeltme” (1975), “Bir İşçinin Ruhu ve Hissiyatı”
(1978-80), “Renk Coğrafyası 7 (Kırmızı Değerlerinin Lokalizasyonu)” (1972-73), “Yatırım Ortamı” (1971)
Bureau d’études - “Terörün Yönetimi” (2009)
Çatışma Belirtiler - “Lübnan İç Savaşı’ndan Siyasi Afişler 1975-90, bir Zeina Maasri projesi” (2008)
Cengiz Çekil - “Ele Geçirilmiş Mektuplar” (1977), “Görsel Parkurlar” (1979), “Günce” (1976)
Danica Dakić - “Isola Bella” (2007-08)
Rena Effendi - “Boş Hayaller: Boru Hattı Boyunca Yaşanan Hayatların Bir Tarihi” (2002-07)
Etcétera… - “Erörist Kabare” (2009)
Hans-Peter Feldmann - “Ekmek” (2009), “Portre. Bir Kadının 50 Yılı” (1994)
Shahab Fotouhi - “Nükleer Bomba Sığınağı Taslağı (No.137) (2005-09)
İnci Furni - “Ruh” (2007-09)
Nilbar Güreş - “Bilinmeyen Sporlar” (2008-09)
Margaret Harrison - “Evişçileri” (1977-78)
Sharon Hayes - “Seni Sevdiğimi Bilmiyordum” (2009)
Wafa Hourani - “Kalendiye 2087″ (2009)
Sanja Iveković - “Devrimi Beklerken (Alice)” (1982), “Türkiye Raporu 09″ (2009)
Donghwan & Haejun Jo - “ABD Ordusu ve Baba” (2002-09), “Müthiş Baba” (2005)
Michel Journiac - “Sıradan Bir Kadının Hayatında 24 Saat” (1974-94)
David Maljković - “Fuardan Sonra” (2009)
Marwan - “Sulu Boyalar, İsimsiz” (1963, 1965, 1966, 1970, 1976, 1979), “İsimsiz Baş”
(1976, 1985, 1992, 2009), “Tablolar, İsimsiz” (1965, 1966, 1966)
Museum of American Art - “ABD’den Modern Sanat” (2006)
Rabih Mroué - “Ben, Aşağıda İmzası Olan” (2007), “Gürültüsüz” (2008), “Ruhla, Kanla” (2003)
Aydan Murtezaoğlu & Bülent Şangar - “İşsiz İşçiler - Sana yeni bir iş buldum!” (2009)
Marina Naprushkina - “Başkanlık Platformu” (2007)
Deimantas Narkevičius - “Hayatının Rolü” (2003)
Mohammed Ossama - “Adım Adım” (1977)
Erkan Özgen - “Köken” (2008), “Nefes” ( 2008), “eröristAN” (2009)
Trevor Paglen - “Gök Cisimleri (İstanbul)” (2009)
Nam June Paik - “Life” ( 1974-83)
Marko Peljhan - “Bölge” (1995, 2006-09)
Darinka Pop-Mitić - “Korsan Jenny” (2009)
María Ruido - “Amfibik Kurgular” (2005)
Hrair Sarkissian - “İnfaz Meydanları” (2008)
Tamás St. Auby - “Centaur” (1973-75)
Mladen Stilinović - “Kimse Görmek İstemez” (2009)
Canan Şenol - “Çeşme” (2000), “İbretnüma” (2009)
Oraib Toukan - “Özkaynak Çemberin İçinde” (2007-09)
Wendelien van Oldenborgh - “Talimat” (2009)
Vangelis Vlahos - “Gri Bölgeler” (2009)
Simon Wachsmuth - “Parabasis” (2009)
Artur Żmijewski - “Demokrasiler” (2009), “İki Anıt” (2009)

Tütün Deposu

Tütün Deposu‘nun giriş katındaki galeri Bienal’den bağımsız sergilere ev sahipliği yapmaya devam ederken 13 sanatçının projeleri Tütün Deposu’nun giriş katında ve birinci ve ikinci katlarında ve Tütün Deposu 2 olarak anılan ek binada yer alacak.

Vyacheslav Akhunov - “1 m2” (2007), “Şüpheler” (1976)
KP Brehmer - “Patates Fiyatları” (1968-74, 1975), “Reel Sermaye-Üretim” (1974)
Hamlet Hovsepian - “Baş” (1975), “Düşünür” (1975), “Esneme” (1975), “İsimsiz” (1976), “Kaşınma” (1975)
Mladen Stilinović - “Yemekli Çalışmalar” (1978-2009)
Jumana Emil Abboud - “Azizlik ve Aklı Başında-lık” (1999-2009)
Karen Andreassian - “Ontolojik Güzergâhlar” (2009)
KP Brehmer - “Çinko Hammadde Fiyatı - Aylık En Yüksek ve En Düşük Fiyatlar” (1978-79),

“tarihsiz”

Cengiz Çekil - “Yazısız” (1977)
Işıl Eğrikavuk - “Gül” (2007)
Sanja Iveković - “Türkiye Raporu 09″
Jesse Jones - “Mahogany” (2009)
Darinka Pop-Mitić - “Manzaralar” (2004)
Jinoos Taghizadeh - “İyi Geceler” (2009), “Kayıp” (2009), “Taş, Kağıt, Makas” (2009)
What is to be done / Chto delat? - “Chto delat Gazetesi”, “Sayı 27″ - “Büyük Yöntem” (2009), “Partizan Songspiel” (2009), “Perestroika Songspiel” - “Darbeye Karşı Zafer” (2008),
“Perestroika Günlükleri” (2008-09)

Feriköy Rum Okulu

1875 yılında Feriköy Avukat Caddesi’nde açılan ve daha sonra 1900 yılında Abide-i Hürriyet Caddesi’ne taşınan, 2003 yılından bu yana ise hizmet vermeyen Feriköy Rum Okulu‘nda da 23 sanatçının projeleri izleyiciye sunulacak.

Cengiz Çekil - “Enerji Plakaları” (1976), “Su Isıtma Aleti” (1976)
Igor Grubić - “Doğu Yakası Hikâyesi” (2006-08)
Erkan Özgen - “Robben” (2008)
Lisi Raskin - “1978-1986″ (2008-09), “Nakavt Yumruğu” (2008)
KP Brehmer - “Dünya Borsalarında Trend (Paris-Alman Borsaları)” (1976)
Avi Mograbi - “Z32″ (2008)
Larissa Sansour - “Beytüllahim’de Çorba İçmek” (2006)
Simon Wachsmuth - “Parabasis” (2009)
Lado Darakhvelidze - “İdeal Medya” (2008-09)
Natalya Dyu - “Mutlustan” (2007)
Nilbar Güreş - “Bilinmeyen Sporlar” (2008-09)
Alimjan Jorobaev - “Bişkek Şehir Merkezi Meydanı’nda Namaz Kılan Adamlar” (1982-2005)
Michel Journiac - “Freud’a Saygı” (1972-84)
KwieKulik (Zofia Kulik tarafından sunuluyor) - “Dobromierz ile Etkinlikler” (1972-74)
Ruti Sela & Maayan Amir - “Suçluluğun Ötesinde #2″ (2004)
Vyacheslav Akhunov - “Pullar” (1977-85)
Doa Aly - “Harika Yürüyüşlü Kız” (2009)
Decolonizing.ps (Sandi Hilal, Alessandro Petti, Eyal Weizman) - “Geri Dönüşler” (2009)
Vlatka Horvat - “Mesela” (2009)
Sanja Iveković - “Kağıttan Kadınlar” (1976-77), “Türkiye Raporu 09″ (2009)
Siniša Labrović - “Lisansüstü Eğitim” (2009)
Ioana Nemes - “Aylık Değerlendirmeler” (2009)
Société Réaliste - “Mimarlık Bakanlığı: Kültür Devletleri” (2008-09)

Tercüman Gazetesi 25.09.2009

2009-09-26T04:22:00.000-07:00

Lale ŞIVGIN - Tercüman

lalesivgin@yahoo.com

Yazı boyutu

Bienal açılımı

İNSAN Neyle Yaşar? Bu sorunun yer aldığı reklâmlar, gazetelerde, televizyonlarda ve billboardlarda sık sık karşımıza çıkıyor. Bu ilanla neden bu kadar sık karşılaştığımızı merak edenler için açıklayalım: İnsan Neyle Yaşar sorusu, 11. İstanbul Bienali’nin temasını oluşturuyor. Bu sorunun yer aldığı reklâm bombardımanı da aslında bizi Bienal’e davet ediyor. Biz de bayramda kalabalık bir arkadaş grubuyla bu ilanların peşine takıldık ve kendimizi Bienal mekânlarından 3 nolu antrepoda bulduk.
Bienal’de kapitalizm, sosyalizm, militarizm ve feminizm gibi alanlara göndermede bulunan pek çok çalışmayla karşılamayı zaten bekliyorduk. Ama ne yalan söyleyeyim Bienalin AKP’nin açılımına bu kadar amatörce destek vermesini beklemiyorduk. Çünkü AKP’nin açılımına destek vermeye çalışırken ayarı kaçırıp işi bölücülük propagandasına götüren çalışmalar gördük. Açılıma göndermede bulunan çalışmaların çoğunda bodoslama verilen mesajlar vardı. Oysa bu tür modern sanat etkinliklerinde sergilenen işlerin insanları düşünmeye, sorgulamaya teşvik etmesi beklenir. Ayrıca “İnsan Neyle Yaşar” sorusuna cevap ararken, milli değerlere karşı yürütülen bir propagandanın parçası haline gelmiş olması, Bienal açısından açıklanması zor bir durum.
Ne demek istediğimi bir örnekle anlatmak daha faydalı olacak.Erkan Özgen imzalı Köken isimli bir video enstalâsyonunda bir grup kaçak Afrikalı göçmeni sokakta uygun adım yürürken görüyoruz. Asker gibi sıralanmış zencilerden oluşan bu grup, “Ne Mutlu Türküm diyene” diye bağırıyor. Yaklaşık beş dakika süren video boyunca aynı ifade tekrarlanıyor.
Ne mutlu Türküm diyene
BİENALİN rehberine bu videoyu sorduğumuzda ise şu cevabı alıyoruz: “Biliyorsunuz okullarda yıllardır and içiriliyor. Benim yabancı bir arkadaşım buna tanık olduğunda gözlerine inanamamıştı. Bizim için her gün and içmek sıradan gibi geliyor ama dışarıdan bakılınca bu hiç de normal değil. İşte sanatçı da bu bakış açısıyla nasyonalizm ve militarizm eleştirisi yapmış.”
Üniversite öğrencisi olduğunu tahmin ettiğim genç rehber arkadaş sözlerini tamamladığında hepimiz acı acı gülümsüyorduk. Onun eserle ilgili anlatacakları bitmişti ama bizim videoyla işimiz bitmemişti. Videoyu tekrar tekrar izledik. Filmde bir yabancılaştırma efekti verilmek isteniyordu. Bunun için zenciler seçilmişti. Birilerinin Türkiye’nin zencileri olduğu iması da çıkıyordu aynı videodan. O birilerinin kim olduğu ise Afikalı göçmenlerin kıyafetlerindeki renklerde gizliydi. Filmde rol alan zencilerin hemen hepsinin kostümüne sarı kırmızı ve yeşilin hakim olduğu bir bayrak iliştirilmişti. Bu bayrak aslında Kamerun bayrağıydı. Ama bu konseptte doğal olarak PKK’nın sahiplendiği renkleri çağrıştırıyordu. Zencilerin kıyafetlerine iliştirilen sarı kırmızı yeşil renkli Kamerun bayrağı ile sözde Kürdistan bayrağı simgelenmişti. Kısaca bu çalışmaya göre, Türkiye’nin zencileri Kürtlerdi ve onlara zorla “Ne Mutlu Türküm diyene” dedirtiliyordu. Nitekim Bienal rehberinde de sunuyla ilgili şu ifadeler yer alıyordu: “Sunu zorla kabul ettirme mekanizmalarını açığa çıkarıyor”
Açılım trafiğinin hızlandığı ve andımızın kaldırılmasının gündeme geldiği bir süreçte, bu video sizce de manidar değil mi? Belli ki Bienal de kendince bir açılım yapmış. Ama Bienal’deki tartışmalı tek iş bu sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Acemi bir propaganda aracı haline getirilen bu “Sanat etkinliği”ndeki tartışmalı diğer işleri bir sonraki yazıya bırakıyorum. Siz de bu arada “İnsan Neyle Yaşar” sorusuna cevap aramaya devam edin (!)

*********************************************************************************************

BİRGÜN GAZETESİ 15:08 14 Eylül 2009

2009-09-26T04:10:00.000-07:00

11. ULUSLARARASI İSTANBUL BİENALİ DİYARBAKIR’DA

İstanbul Kültür Sanat Vakfı tarafından

düzenlenmekte olan 11. Uluslararası

İstanbul Bienali’ne katılan bir grup sanatçının

video projeleri 13 - 16 Eylül arasında

Diyarbakır Sanat Merkezi’nde sanatseverlerle

buluşacak.

13 Eylül Pazar
Eleştirmen Robert C. Morgan, Diyarbakır

Sanat Merkezi’nde saat 15.00’te çağdaş

sanatın toplumun dönüşümündeki rolü

ve bienallerin kültürel küreselleşmede arabuluculuk

görevi üzerine konferans verecek. Saat 16.00’da

ise başlığını Bertolt Brecht’in Cesaret Ana

ve Çocukları adlı oyunundan alan “Peynir

Gidince Delik Nereye Gidiyor?” başlıklı video

gösteriminde İstanbul Bienali sanatçılarının video

çalışmaları izleyiciyle buluşacak.

14 Eylül Pazartesi
Saat 17.00’de Brecht’in “Her Şey Böyle Gittiği İçin,

Hiçbir Şey Böyle Devam Etmeyecek” sözünden

ismini alan Video Gösterimi’nde 7 Bienal sanatçısının

video işleri gösterilecek.

15 Eylül Salı
11. Uluslararası İstanbul Bienali kapsamında

Antrepo No:3’te “Nefes” ve “Köken”, Feriköy

Rum Okulu’nda ise “Robben” adlı video

çalışmalarıyla yer alan Erkan Özgen saat

17.00’de konuşacak. 17.45’te yine bir Brecht

alıntısı olan “Yardım ve Güç Yekpare Bir Bütün

Oluşturur ve Bu Bütündür Değiştirilmesi Gereken”

başlıklı video gösterimi başlayacak. Özgen’in

yanı sıra Canan Şenol, Rabih Mroué, Wendelien

Van Oldenborgh ve Işıl Eğrikavuk’un İstanbul

Bienali’nde de sergilenen video çalışmaları izleyiciyle

buluşacak.

16 Eylül Çarşamba
Bienal’in Diyarbakır etkinlikleri 16.30’da

Avi Mograbi’nin “Yardım ve Güç Yekpare

Bir Bütün Oluşturur ve Bu Bütündür Değiştirilmesi

Gereken” başlıklı video gösteriminin ardından

sona erecek. 12 Eylül Cumartesi günü

sanatseverlerin ziyaretine açılan 11. Uluslararası

İstanbul Bienali, Bienali Tophane’de İstanbul

Denizcilik İşletmeleri’ne ait alandaki 3 numaralı

Antrepo, Tophane’deki Tütün Deposu ve

Şişli’deki Feriköy Rum Okulu’nda 8 Kasım tarihine

kadar izlenebilecek.

********************************************************************************

http://www.cemaat.com/bir-can-kirk-dort-parcaya-mi-bolunur-kirilinca

2009-09-26T04:06:00.000-07:00

Bir Can Kırk Dört Parçaya mı Bölünür Kırılınca?

Cum, 18/09/2009 - 10:17 — Ümit Demir

Ne tarafta, hangi düşüncede olursak olalım olaylara, şahıslara, kurumlara orantısız tepki veren bir toplumuz nitekim! İfratımız ve tefritimiz bile hududu aşıyor yeri gelince. 12 Eylül Darbesinin yıldönümünde bir haber sitesi iki farklı gazeteden biri köşe yazısı, diğeri haber olmak üzere iki alıntı yapmıştı ki bunların altına girilen okuyucu yorumları bahsettiğimiz gibi tepkilerimizde nasıl uçlarda gezdiğimizi gösteriyordu.

O iki alıntıdan biri olan köşe yazısı 12 Eylül’ün ne olduğunu, nasıl olumsuz bir etki yaptığını en can alıcı cümlelerle anlatıyordu; “Co’yu neden bilmeliyim ben? Kaç kadına copla tecavüz edildiğini, insanların fosseptik çukurlarında bekletildiğini, Mamak’ta başlarından aşağıya boşaltılan suyla ayakları buzlu zemine yapışmasın diye zıplayan çıplak adamları niye bilmeliyim? Bi’ deyiversene general, babasının çocuğuna tecavüze zorlandığını niye öğrenmeliydim? İdam sehpalarında adamların kendi taburelerine tekme attığı niye rüyama girmeliydi daha 16 yaşımdayken?”

İşte bu yazının altına girilen yorumlar da en az bu cümleler kadar şiddetli… Yorumcular darbe karşıtı, insan hakları savunucusu, Kürdleri kardeş gören bakışa sahib!

Fakat “16 yaşındaki tutukludan yürek sızlatan mektup” başlıklı haberin yorumlarında ise durum birden tersine dönüveriyor. "Toplantı ve Gösteri Yürüyüşü Kanunu'na muhalefet yüzünü kısmen kapatmak" suçlarından tam 44 yılla yargılanan K.A.'nın mektubu kısaca şöyle:
"E Tipi Kapalı Cezaevi 12. "Çocuk" koğuşundan yazıyorum. Çocuk yazdım çünkü anayasaya göre 18'inden küçükler çocuktur. Suç işlemeye eğilimi yoktur, suça itilir. Bu yüzden topluma kazandırılmalıdır, diyor. Ve yasalar bana 44 yıl ceza istiyor. Üstelik ağır ceza mahkemelerinde yargılanıyorum. Topluma kazandırılmam için ne kadar güzel bir yöntem değil mi? 61 yaşımda topluma kazandırılmış bir birey olarak mutlu, mesut cezaevi kapısından çıkacağım." İşte bu haberin altında neredeyse söz konusu çocuk ellerine geçse linç edecekler havasını veren yorumcu tepkileri! Yorumculara göre: “15 yaşındaki biri iyiyle kötüyü ayırt edebilecek konumdadır ve ne ceza alırsa hakkıdır; devlete ve polise karşı gelenlere bu az biledir; çocuğun okumak maksadlı Kürtçe dergi isteği ise tam bir faciadır…”

Bu tenakuz, bu ani U dönüş sanki şuna benziyor: meşhur boksör Muhammed Ali Clay Vietnam’a gitmemek için ABD yasalarına isyan ederse kahraman olur, büyük adam/efsane olur; ama mesela bir TC vatandaşı Kore savaşına “neden gideyim ki” deyip gitmemekten yana tavır koyarsa bir anda bölücü/vatan haini/asker düşmanı/korkak damgası yer!

12 Eylül’ün anlatılan insanlık dışı işkencelerine haklı bir tepki gösteren “kamuoyu” neden 16 yaşındaki bir çocuğun kendince haklı şikâyetine kör kalabiliyor hayret! Bu yasalar, sövüp saydığımız o meşum 12 Eylül damgalı değil mi peki? 12 Eylül’ün izlerini silmeden nasıl sivilleşeceğiz, nasıl daha eşitlikçi olacağız?

Madem 15 yaşı 44 yıl ceza alabilmek için yeterli görüyorlar o zaman kanunlar değişmeli. Tam ceza ehliyet yaşı, akl-ı baliğ olma yaşı olan 15'e çekilmeli… İsteyen bir kız 15'inde evlenebilmeli, 15'inde cezası idam olan suçu işleyen bir genç asılabilmeli! Ama eldeki bu kanunlara göre 18 yaş altı çocuktan sayılıyorsa o halde ona göre hüküm verilsin vatandaş farkı gözetilmeden. Eğer gerçekten "insanı yaşat ki devlet yaşasın" öğretisine inanıyorsak...

(Yine aynı gün bir gazetede ama sadece bir gazetede ufak bir haber daha vardı ki bunu da bir dipnot olarak darağacınıza sunuyorum: “Karabulut cinayeti zanlısı C.G. Daha az ceza için 29 Ekim’de 18 yaşına girmeden önce teslim olacak. Ailenin, can güvenliği ve ifadesinin alınmasıyla ilgili talepleri var.”)

Yaşadığım tecrübedir; 18 yaşıma gelmemişken bir resmi binada olay çıkardım. Camları kırıp 4-5 görevli memurla boğuştum, kavga ettim. Batılı oluşum, üniversiteyi kazanmış oluşum onları yumuşattı. Şikâyetçi olmadılar. Olsalardı büyük ihtimal ceza alacak, hapse girecek ve acaib bir "devlet delisi" olacaktım. Şimdi düşünüyorum da galiba kürd olsaymışım beni düşünmeden polise teslim ederler, bir şans daha vermezlermiş. Sonra da bu kanunlarla ve de kanunun adamına göre yorumuyla toplum barışından, sosyal dengeden filan bahsedelim. Birileri pis bir oyun oynuyor, oyuna gelen kobaylar elastiki kanunun önüne düşüyor, gözünü açtığında ise içinde bir kinle yaşamaya başlıyor! Sonuç her iki kesimde de gözünü kan bürümüş insanlar...

Toplumuzun genelinde de eskiden miras olan devletin kutsallığı, devlet adamının dokunulmazlığı algısı vardır. Şunu unutmamak gerekir ki kutsallık Allah ile irtibattan doğar. Bir şeye kudsiyet atfedilecekse onun Allah tarafından kutsal ilan edilip edilmediğine bakılır. Bu bağlamda kutsal olan Kur’an’a, peygambere ve hatta kutsallığın kaynağı Allah’a her türlü hakaretin, sövüp saymanın, tacizin suç olmadığı bir ülkede devlet malının kutsallığı nasıl anlaşılıyor ki en şerefli varlık olan insan ona feda edilebiliyor? Yapılan işi (devlet malına zarar vermeyi/polise taşlı sopalı saldırıyı) asla tasvib etmiyorum ama birisi kutsal(!) devletin kutsal(!) camını kıracak 44 yıl ceza alacak; diğeri bir insanı, bir canı kıtır kıtır kesecek 18 yaş altı olmaktan yararlanıp azamî 14 yılla kurtulacak; birisi peygambere çöl bedevisi, Kur'an'a çöl kanunu diyecek ve alkışlanacak! Sonra biz neyi nasıl savunacaksak savunacağız...

Yorumlar

Robben...

Per, 24/09/2009 - 03:31 — manolya şahin

11. uluslararası İstanbul Bienali etkinliğinin katılmcı sanatçılarından Erkan Özgen'in "Robben" başlıklı videosu görülmeye değer bir tema içeriyordu. Video, üç parçalı ayrı görüntüyle, aynı yerde geçiyor; diyarbakır cezaevi! Üç şahsın birincisi cezaevinin kapısında içli bir türkü söylüyor, en fazla 16 yaşında. İkincisi 12 yaşlarında bir çocuk, cezaevinin duvarlarını yıkmaya çalışıyor elleriyle. Üçüncüsü ise cezaevinin duvarına yapıştırdığı Michel Foucault'un resmini taşla indirmeye çalışıyor, o da en fazla 13 yaşında. Üç ayrı resim farklı ama ortak bir acıyı yansıtıyor reflektör misali; içsel her türlü olguya dokunul(a)mayacağını ama hissedilebileceğini...

Birbirine paralel güzel konular seçmişsiniz. Çok incelikli bir yazı olmuş, teşekkürler...

Not; "Robben" ismi 17. yüzyılın sonunda beri Güney Afrika'da çeşitli hollanda kolonilerindeki tutukluları yalıtmak için kullanılan Robben adasına gönderme yapıyor.

Turkiye Newsweek

2009-09-22T07:14:00.000-07:00

*********************************************************************************************
İspanya için iftar vakti
Barcelona bu yıl İstanbul'u ve İslam'ı seçti.
Aurelio Roman Conde
2009-09-20 20:56:47

Festival bir anlamıyla toplumun yeniden doğuşu, aidiyet hissi demek. Ya da sosyalleşmek adına günlük rol ve statülerin yok olduğu bir dünyada başkalarıyla gerçekten iletişim kurmak. Barcelona'nın yıllık festivali "La Merce"deki amaç da bu aidiyet hissini yaratmak. Belediye şehrin yeni gerçeklerini de hesaba katarak toplum anlayışı konusunda bir adım daha ileri gidiyor. Yaşayan her şehir gibi Barcelona'nın tarzı da günden güne değişiyor. Durum böyle olunca şehrin farklı etnik, kültür ve dinlerden yeni sakinlerinin sayısı da hızla artıyor. Bu sakinlerin birçoğu da Müslüman (Bugün şehirdeki Müslümanlar'ın biraraya geldiği örgüt sayısı: 43).
İspanya'daki her şehir gibi Barcelona'nın da bir koruyucu azizi var; festivale adını veren "La Merce" (Merhamet). Efsaneye göre bu bakire (Merhamet Bakiresi) 1298'de Hıristiyanlar'ı Müslüman Araplar'dan korumak için ortaya çıkmış ama adını verdiği festivalin 700 yıl sonra İslamiyet'i misafir edeceğini nereden bilsin? "Ramazan Geceleri" ve "İstanbul Daveti" Barcelona Belediyesi'nin iki projesi. Amaç, Barcelona sakinlerini yeni gerçeklerle tanıştırmak ve Türkiye gibi komşu kültürlerle bağını güçlendirmek. Her iki proje de bu festivale ait ancak çıkış noktaları farklı. İkinci yılını dolduran "Ramazan Geceleri", Avrupa Akdeniz Enstitüsü'nün önerisi. Enstitünün basın müdürü Jordi Bertran'a göre projenin amacı, "Katalonlar'ın muhtemel önyargılarını bertaraf etmek için ramazan kutlamalarını daha yakına getirmek". Birçok İslami topluluk iftar organizasyonları düzenleyip etraflarında dolaşan meraklılarla yemeklerini ve kıyafetlerini paylaşıyor. Bir diğer projedeyse dans ve müzik var. Türk dansçı Ziya Azizi'nin sufizmden esinlenerek hazırladığı modern dans gösterisi 17 Eylül'de başlayan "Ramazan Geceleri"nin açılış programıydı. Ardından sahneye çıkan Pakistan, Mali ve Faslı müzisyenlerle festivalin ilk ayağı tamamlandı. Festivalin 23 ile 27 Eylül arasındaki ikinci ayağı artık gelenekselleşen "davetli şehir". Davetli şehrin sırrıysa biraz zengin kültüründen, kadim geleneklerinden, kendine has çağdaşlığından ya da kahvesinden veya çayından olabiliyor. Barcelona Başkonsolosluğu ikinci katibi A. Peyami Çıklakalyoncu'nun Newsweek Türkiye'ye verdiği bilgiye göre bu yıl İstanbul'un davet edilmesindeki en büyük etken 2010 kültür başkenti olması. Yani bu yıl "La Merce" ramazanla birlikte İstanbul'u da ağırlıyor. Yanında Karagöz ve Hacivat, semazen Akın Çakmut'un performansı, Erkan Özgen ve Cevdet Erek gibi sanatçıların "Centri/fugacions" başlıklı sanat sergisi ve 'Birlikte Yaşamak' adlı konserler de tadı tuzu. Ayrıca "The Soul of İstanbul" yani "İstanbul'un Ruhu" adlı bir fotoğraf sergisi de şehrin sesini Barcelona'ya duyuracak. "Ramazan Geceleri" ve "Davetli Şehir" gibi projeler kültürler arası köprülerin kurulmasına yardımcı oluyor. "La Merce" Türkiye ve İslamiyet'i aynı sofraya çağırdı ama İspanyol ve Türkler'in farklı yerlerde uzun zamandır tattığı Akdeniz kıyılarından gelen aynı tat değil mi?

2009-09-16T07:47:00.001-07:00

Can Xalant, Mataró / Platform Garanti, Istanbul (2007/2008)
En el marc de "Roundabout Encounter Programme 6"

Inauguració: dilluns 21 de setembre a les 19.30h

Amb la participació de Mery Cuesta, Cevdet Erek, Erkan Özgen i Montse Romaní

L'exposició "centri/fugacions" presenta els projectes fruit de l'intercanvi entre Can Xalant, Centre de Creació i Pensament Contemporani de Mataró, i Platform Garanti d’Istanbul. La mostra s'emmarca en el projecte "Roundabout Encounter Programme" que promou l'intercanvi entre La Capella i altres centres expositius d'arreu del món.

En els dos darrers anys, Can Xalant i Platform Garanti han establert un procés de col·laboració que ha permès que Mery Cuesta i Montse Romaní hagin pogut fer una estada a Istanbul, i Cevdet Erek i Erkan Özgen n'hagin fet una altra a Mataró. A La Capella es mostren els treballs resultat d'aquestes estades.

Més informació>

ALTRES ACTIVITATS

[·] Jornada del Còmic Turc a La Capella
23/09/2009. A les 19 h. Durada 2 h.
Convidats: Göksu Gül, Cem Dinlenmiş, Tan Cemal Genç i Emir Yardımcı
Moderadora: Mery Cuesta

Més informació>

[·] DIÀLEGS Istanbul / Barcelona.
Taula rodona i debat amb el públic a La Capella
30/09/2009. A les 19 h. Durada 2 h.
Convidats: Ulus Atayurt i Pelin Tan
Moderadora: Montse Romaní

Més informació>

LLOC

La Capella.
Capella de l’Antic Hospital de la Santa Creu.
Hospital, 56, 08001 Barcelona, tel. 93 442 71 71

Horari: de dimarts a dissabte, de 12 a 14 h i de 16 a 21 h; diumenge, d’11 a 14 h; dilluns tancat.

ORIGIN 2008

2009-08-06T17:51:00.000-07:00

ludra 2008

2008-09-29T13:54:00.000-07:00

The installation ‘Ludra’ 2008.
.
Three large human size (170x65x30cm) objects hanging from the ceiling and a shelf with the newspapers it is made of. The installation is about the ambiguity of information and language and their relation to the identity of individuals and nations. The objects are covered with newspapers in different languages. As the work is produced in China the newspaper where send and brought in China by friends, bought in Beijing or donated by several embassy’s and institutes. The newspapers create a ‘skin’, a pattern that the artist has broken by sticking her fingers throw the skin, manipulating the pattern. As a metaphor for the constitution of identity.
.
Even that the installation is not directly about censorship, the search for the physical newspapers in China did generate information about it and it’s (dis)functioning.
.
Newspapers in (among others) languages:Chinese (simplified and classic), Dutch, English, French, Russian, German, Finnish, Spanish, Turkish, Arabic, Tibetan, Mongolian, Kurdish, Greek, Albanian, Brazilian, Japanese, Swedish, Hungarian, Norwegian, Armenian, Farsi and Italian.
.
With thanks to (a selection):China Tibelogy Research CenterEmbassy of Cameroon, Finland, Kazakhstan, The Netherlands, Congo, Mexico, Iran, Hungary, Palestine, Mongolia, Uzbekistan, Bangladesh, Japan, Columbia, Thailand, Greece, New Zeeland, Nepal, Slovakia and India.
.
And dear friends who participated by mail:Anssi Pulkkinen, Tsui-Lun Liu, Erkan Özgen, Hrair Sarkissian, Pavlina Verouki, Paula Bugni, Jaakko Koskentola, Abdallmonieh Hamza, Kostana Curcic, Rob Jeuring and Ricardo Liong-A-Kong.

http://66.102.9.104/search?q=cache:ejga4K7cp-YJ:www.kristiinakoskentola.nl/other/ludra/ludra.html+%22erkan+ozgen%22&hl=es&ct=clnk&cd=68&gl=es

----------------------------------------------------------------------------------------------